تولد
او در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۴ در خانه مادربزرگ پدریاش، رزا اینز چاوز، در یک خانه ساده سه اتاقه واقع در روستای سابانتا، ایالت باریناس به دنیا آمد.
null
تاریخ هوگو چاوز
چهارشنبه ژوئیه 28, 1954 تا سهشنبه مارس 5, 2013
Venezuela
هوگو رافائل چاوز فریاس سیاستمدار ونزوئلایی بود که از سال ۱۹۹۹ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۳ رئیسجمهور ونزوئلا بود. چاوز همچنین رهبر حزب سیاسی «جنبش جمهوری پنجم» از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۹۷ تا سال ۲۰۰۷ بود، زمانی که این حزب با چندین حزب دیگر ادغام شد تا «حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا» (PSUV) را تشکیل دهد که او تا سال ۲۰۱۲ رهبری آن را بر عهده داشت.
فارغالتحصیلی
در سال ۱۹۷۵، چاوز از آکادمی نظامی (آکادمی علوم نظامی ونزوئلا) به عنوان یکی از برترین فارغالتحصیلان سال فارغالتحصیل شد.
مبارزه با حزب پرچم سرخ
در سال ۱۹۷۷، واحد چاوز به آنزوآتگی منتقل شد، جایی که آنها درگیر مبارزه با حزب پرچم سرخ بودند.
اولین ازدواج
چاوز با زنی از طبقه کارگر به نام نانسی کولمنارس ازدواج کرد.
او یک جنبش انقلابی در درون نیروهای مسلح تأسیس کرد
در سال ۱۹۷۷، او یک جنبش انقلابی در درون نیروهای مسلح تأسیس کرد، به این امید که روزی بتواند یک دولت چپگرا را در ونزوئلا معرفی کند: «ارتش آزادیبخش خلق ونزوئلا» (Ejército de Liberación del Pueblo de Venezuela یا ELPV)، که متشکل از او و تعدادی از همرزمانش بود که هیچ برنامه فوری برای اقدام مستقیم نداشتند، اگرچه میدانستند که به دنبال راهی میانه بین سیاستهای جناح راست دولت و مواضع چپ افراطی پرچم سرخ هستند.
ارتش انقلابی بولیوار-۲۰۰ (EBR-200)
پنج سال پس از ایجاد ELPV، چاوز اقدام به تشکیل یک هسته مخفی جدید در درون ارتش کرد، «ارتش انقلابی بولیوار-۲۰۰» (EBR-200)، که بعداً به «جنبش انقلابی بولیوار-۲۰۰» (MBR-200) تغییر نام یافت.
عملیات زامورا
چاوز شروع به آمادهسازی برای یک کودتای نظامی به نام عملیات زامورا کرد. این طرح شامل اعضای ارتش بود که مکانهای نظامی و تأسیسات ارتباطی را تحت کنترل درآورند و سپس پس از دستگیری و ترور پرز، رافائل کالدر را به قدرت برسانند. چاوز کودتای MBR-200 را که در ابتدا برای دسامبر برنامهریزی شده بود، تا ساعات اولیه صبح ۴ فوریه ۱۹۹۲ به تعویق انداخت. در آن تاریخ، پنج واحد ارتش تحت فرماندهی چاوز وارد کاراکاس شدند. با وجود سالها برنامهریزی، کودتا به سرعت با مشکل مواجه شد زیرا چاوز تنها وفاداری کمتر از ۱۰ درصد ارتش ونزوئلا را در اختیار داشت. پس از خیانتها، فرارها، اشتباهات و سایر شرایط پیشبینینشده متعدد، چاوز و گروه کوچکی از شورشیان خود را در موزه نظامی پنهان کردند و قادر به برقراری ارتباط با سایر اعضای تیم خود نبودند. پرز موفق شد از کاخ میرافلورس فرار کند. سپس چاوز خود را تسلیم دولت کرد. در خشونتهای متعاقب آن، چهارده سرباز کشته و پنجاه سرباز و حدود هشتاد غیرنظامی زخمی شدند.
جدایی از هرما
در حالی که چاوز و سایر اعضای ارشد MBR-200 در زندان بودند، رابطه او با هرما مارکسمن در ژوئیه ۱۹۹۳ به پایان رسید.
آزادی چاوز
در سال ۱۹۹۴، رافائل کالدر (۱۹۱۶–۲۰۰۹) از حزب میانهروی «همگرایی ملی» که گفته میشد از کودتا اطلاع داشته است، به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد و اندکی پس از آن چاوز و سایر اعضای زندانی MBR-200 را آزاد کرد، اگرچه کالدر آنها را از بازگشت به ارتش منع کرد.
دومین ازدواج
او با همسر دوم خود ماریزابل رودریگز ازدواج کرد.
چاوز یک حزب سیاسی تأسیس کرد
چاوز و حامیانش در ژوئیه ۱۹۹۷ یک حزب سیاسی به نام «جنبش جمهوری پنجم» (MVR – Movimiento Quinta República) را برای حمایت از نامزدی چاوز در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۹۸ تأسیس کردند.
ریاستجمهوری
در آغاز رقابتهای انتخاباتی، آیرین سائز، پیشتاز انتخابات، توسط یکی از دو حزب اصلی سیاسی ونزوئلا، کوپی، حمایت میشد. اما وعدههای چاوز برای اصلاحات گسترده اجتماعی و اقتصادی، اعتماد و حمایت طبقات عمدتاً فقیر و کارگر را جلب کرد. تا مه ۱۹۹۸، حمایت از چاوز در نظرسنجیها به ۳۰ درصد رسید و تا اوت به ۳۹ درصد رسید. مشارکت رایدهندگان ۶۳ درصد بود و چاوز با ۵۶ درصد آرا در انتخابات پیروز شد. تحلیلهای دانشگاهی از انتخابات نشان داد که حمایت از چاوز عمدتاً از سوی فقرا و «طبقه متوسط ناامید» کشور بوده است که سطح زندگی آنها در دهه گذشته به سرعت کاهش یافته بود، در حالی که بخش زیادی از آرای طبقه متوسط و بالا به رومر رسید. مراسم تحلیف ریاستجمهوری چاوز در ۲ فوریه ۱۹۹۹ برگزار شد.
چاوز یک برنامه رفاه اجتماعی به نام طرح بولیوار ۲۰۰۰ را آغاز کرد
از ۲۷ فوریه ۱۹۹۹، دهمین سالگرد کشتار کاراکازو، چاوز یک برنامه رفاه اجتماعی به نام طرح بولیوار ۲۰۰۰ را آغاز کرد. او گفت که ۲۰.۸ میلیون دلار برای این طرح اختصاص داده است، اگرچه برخی میگویند که هزینه این برنامه ۱۱۳ میلیون دلار بوده است. این طرح شامل ۷۰,۰۰۰ سرباز، ملوان و اعضای نیروی هوایی بود که به تعمیر جادهها و بیمارستانها، حذف آبهای راکد که محل پرورش پشههای ناقل بیماری بودند، ارائه مراقبتهای پزشکی و واکسیناسیون رایگان و فروش مواد غذایی با قیمتهای پایین میپرداختند.
چاوز یک همهپرسی عمومی برگزار کرد
چاوز یک همهپرسی عمومی برگزار کرد که امیدوار بود از برنامههای او برای تشکیل یک مجلس مؤسسان متشکل از نمایندگان سراسر ونزوئلا و گروههای قبیلهای بومی برای بازنویسی قانون اساسی ونزوئلا حمایت کند. چاوز گفت که باید دوباره نامزد شود؛ او گفت: «انقلاب سوسیالیستی ونزوئلا مانند یک نقاشی ناتمام بود و او هنرمند آن بود»، در حالی که شخص دیگری «ممکن است دیدگاه دیگری داشته باشد و شروع به تغییر خطوط نقاشی کند». شتاب حمایتی که او در انتخابات قبلی دریافت کرده بود، همهپرسی ۲۵ آوریل ۱۹۹۹ را برای چاوز موفقیتآمیز کرد؛ ۸۸ درصد از رایدهندگان از پیشنهاد او حمایت کردند.
انتخابات مجلس مؤسسان
چاوز در ۲۵ ژوئیه انتخاباتی را برای انتخاب اعضای مجلس مؤسسان فراخواند. بیش از ۹۰۰ نفر از ۱۱۷۱ نامزدی که در آن ژوئیه برای انتخابات ایستاده بودند، مخالفان چاوز بودند. با وجود تعداد زیاد نامزدهای مخالف، هواداران چاوز پیروزی انتخاباتی قاطع دیگری به دست آوردند. حامیان او ۹۵ درصد کرسیها، یعنی در مجموع ۱۲۵ کرسی، از جمله تمام کرسیهای اختصاصیافته به گروههای بومی را به دست آوردند. مخالفان تنها شش کرسی به دست آوردند. مجلس مؤسسان که پر از حامیان چاوز بود، شروع به تدوین قانون اساسی کرد که سانسور را آسانتر میکرد و قدرت بیشتری به قوه مجریه میداد.
قانون اساسی جدید
سپس مجلس مؤسسان حامی چاوز، قانون اساسی جدیدی را تدوین کرد. همهپرسی دسامبر ۱۹۹۹ در مورد پذیرش آن، شاهد مشارکت پایین با بیش از ۵۰ درصد رأی ممتنع بود. با این حال، ۷۲ درصد از کسانی که رأی دادند، تصویب قانون اساسی جدید را تأیید کردند. این قانون اساسی شامل زبان مترقی در مورد حفاظتهای زیستمحیطی و بومی، تضمینهای اجتماعی-اقتصادی و مزایای دولتی بود، اما قدرت بیشتری نیز به چاوز داد.
انتخابات ریاستجمهوری سال ۲۰۰۰
طبق قانون اساسی جدید، از نظر قانونی الزامی بود که انتخابات جدیدی برگزار شود تا دولت و رئیسجمهور دوباره مشروعیت یابند. این انتخابات ریاستجمهوری در ژوئیه ۲۰۰۰ بخشی از یک «مگا انتخابات» بزرگتر بود، اولین بار در تاریخ کشور که رئیسجمهور، فرمانداران، نمایندگان کنگره ملی و منطقهای، شهرداران و اعضای شورا در یک روز انتخاب میشدند. در آستانه انتخابات، چاوز کنترل هر سه قوه دولت را در دست داشت. برای مقام ریاستجمهوری، نزدیکترین رقیب چاوز، دوست و همقطار سابق او در کودتای ۱۹۹۲، فرانسیسکو آریاس کاردناس بود که از زمان فرمانداری ایالت زولیا به سمت مرکز سیاسی متمایل شده و شروع به محکوم کردن چاوز به عنوان یک فرد خودکامه کرده بود. اگرچه برخی از حامیانش نگران بودند که او طبقه متوسط و سلسله مراتب کلیسای کاتولیک روم را که قبلاً از او حمایت میکردند، از خود دور کرده باشد، چاوز با ۶۰ درصد آرا (معادل ۳,۷۵۷,۰۰۰ نفر) دوباره انتخاب شد، اکثریتی بزرگتر از پیروزی انتخاباتی سال ۱۹۹۸ او، که دوباره عمدتاً حمایت خود را از بخشهای فقیرتر جامعه ونزوئلا دریافت کرد.
اولین اعتراض سازمانیافته علیه دولت بولیوار
اولین اعتراض سازمانیافته علیه دولت بولیوار در ژانویه ۲۰۰۱ رخ داد، زمانی که دولت چاوز سعی کرد اصلاحات آموزشی را از طریق قطعنامه پیشنهادی ۲۵۹ و فرمان ۱.۰۱۱ اجرا کند که منجر به انتشار کتابهای درسی با سوگیری شدید بولیوار میشد. والدین متوجه شدند که چنین کتابهای درسی در واقع کتابهای کوبایی پر از تبلیغات انقلابی هستند که با جلدهای متفاوت ارائه شدهاند. جنبش اعتراضی که عمدتاً توسط والدین طبقه متوسط که فرزندانشان به مدارس خصوصی میرفتند هدایت میشد، با فریاد شعار Con mis hijos no te metas («با فرزندان من در نیفت») به سمت مرکز کاراکاس راهپیمایی کردند. اگرچه معترضان توسط چاوز که آنها را «خودخواه و فردگرا» خواند محکوم شدند، اما این اعتراض به اندازه کافی موفق بود که دولت اصلاحات آموزشی پیشنهادی را پس بگیرد و در عوض وارد یک برنامه آموزشی مبتنی بر اجماع با مخالفان شود.
راهپیمایی به سمت کاخ ریاستجمهوری
در ۱۱ آوریل ۲۰۰۲، در جریان راهپیمایی به سمت کاخ ریاستجمهوری، نوزده نفر کشته و بیش از ۱۱۰ نفر زخمی شدند.
سلب حمایت
در جریان وقایع آوریل ۲۰۰۲، چاوز معتقد بود که بهترین راه برای ماندن در قدرت، اجرای طرح آویلا است. افسران نظامی، از جمله ژنرال رائول بادوئل، یکی از بنیانگذاران MBR-200 چاوز، تصمیم گرفتند که باید حمایت خود را از چاوز سلب کنند تا از کشتار جلوگیری کنند و اندکی بعد در ساعت ۸:۰۰ شب، واسکز ولاسکو به همراه سایر افسران ارشد ارتش اعلام کردند که چاوز حمایت آنها را از دست داده است. چاوز موافقت کرد که بازداشت شود و توسط اسکورت ارتش به لا اورچیلا منتقل شد؛ پدرو کارمونا، رهبر تجاری، خود را رئیسجمهور یک دولت موقت اعلام کرد. کارمونا قانون اساسی ۱۹۹۹ را لغو کرد و یک کمیته حاکم منصوب کرد.
بازگشت چاوز
اعتراضات در حمایت از چاوز به همراه حمایت ناکافی از دولت کارمونا به سرعت منجر به استعفای کارمونا شد و چاوز در ۱۴ آوریل به قدرت بازگشت.
دومین طلاق
در ژوئن ۲۰۰۰ او از همسرش ماریسابل جدا شد و طلاق آنها در ژانویه ۲۰۰۴ نهایی شد.
انتخابات ریاستجمهوری سال ۲۰۰۶
در انتخابات ریاستجمهوری دسامبر ۲۰۰۶ که شاهد مشارکت ۷۴ درصدی رأیدهندگان بود، چاوز بار دیگر با ۶۳ درصد آرا انتخاب شد و رقیب اصلی خود مانوئل روزالس را که شکست خود را پذیرفت، شکست داد. این انتخابات توسط سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و مرکز کارتر به عنوان آزاد و مشروع تأیید شد. پس از این پیروزی، چاوز وعده «گسترش انقلاب» را داد.
اعلامیه چاوز درباره حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا
در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۶، چاوز به طور عمومی اعلام کرد که احزاب سیاسی چپگرایی که به طور مداوم از او در قطب میهنپرست حمایت میکردند، در یک حزب واحد و بسیار بزرگتر، حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا (Partido Socialista Unido de Venezuela, PSUV) متحد خواهند شد. چاوز در سخنرانی خود برای اعلام ایجاد PSUV اعلام کرد که احزاب قدیمی باید «ساختارها، رنگها و شعارهای حزبی خود را فراموش کنند، زیرا آنها مهمترین چیز برای میهن نیستند».
چاوز اعلام کرد که دولت مجوز پخش RCTV را تمدید نخواهد کرد
در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۶، رئیسجمهور چاوز اعلام کرد که دولت مجوز پخش RCTV را که در ۲۷ مه ۲۰۰۷ منقضی میشد، تمدید نخواهد کرد و بدین ترتیب کانال را مجبور کرد در آن روز فعالیت خود را متوقف کند.
رد درخواست دولت
در ۱۷ مه ۲۰۰۷، دولت درخواست RCTV برای توقف تعطیلی اجباری ایستگاه تلویزیونی را رد کرد.
همهپرسی برای لغو محدودیت دو دورهای برای تمام مناصب دولتی
طبق قانون اساسی سال ۱۹۹۹، او نمیتوانست به طور قانونی دوباره برای انتخاب مجدد نامزد شود، بنابراین در ۱۵ فوریه ۲۰۰۹ همهپرسیای را برای لغو محدودیت دو دورهای برای تمام مناصب دولتی، از جمله ریاستجمهوری، برگزار کرد. حدود ۷۰ درصد از رأیدهندگان ونزوئلایی در این همهپرسی شرکت کردند و با بیش از ۵۴ درصد آرا، این تغییر در قانون اساسی را تصویب کردند که به هر مقام منتخب اجازه میدهد برای مدت نامحدود برای انتخاب مجدد تلاش کند.
چاوز فاش کرد که در حال بهبودی پس از عمل جراحی برای برداشتن تومور آبسهدار حاوی سلولهای سرطانی است
در ژوئن ۲۰۱۱، چاوز در یک سخنرانی تلویزیونی از هاوانا، کوبا، فاش کرد که در حال بهبودی پس از عمل جراحی برای برداشتن تومور آبسهدار حاوی سلولهای سرطانی است. معاون رئیسجمهور، الیاس خاوا، اعلام کرد که رئیسجمهور همچنان در «اعمال کامل» قدرت باقی مانده و نیازی به انتقال قدرت به دلیل غیبت او از کشور نیست.
چاوز اعلام کرد که به طور کامل از سرطان بهبود یافته است
در ۹ ژوئیه ۲۰۱۲، چاوز تنها سه ماه پیش از انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۲ ونزوئلا اعلام کرد که به طور کامل از سرطان بهبود یافته است. او در آن انتخابات پیروز شد و برای چهارمین دوره به ریاستجمهوری رسید.
انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۲
در ۷ اکتبر ۲۰۱۲، چاوز برای چهارمین بار به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد که سومین دوره ششساله او محسوب میشد. او انریکه کاپریلس را با ۵۴ درصد آرا در مقابل ۴۵ درصد آرا شکست داد، که حاشیه پیروزی کمتری نسبت به پیروزیهای قبلی او در انتخابات ریاستجمهوری بود. میزان مشارکت در این انتخابات ۸۰ درصد بود و رقابت شدیدی بین دو نامزد وجود داشت. حمایت قابل توجهی از چاوز در میان طبقه پایین ونزوئلا وجود داشت. مخالفان چاوز او را متهم کردند که به طور ناعادلانه از بودجه دولتی برای توزیع هدایا پیش از انتخابات استفاده کرده تا حمایت پایگاه انتخاباتی اصلی خود، یعنی طبقه پایین، را تقویت کند.
چاوز به ونزوئلا بازگشت
در ۱۸ فوریه ۲۰۱۳، چاوز پس از دو ماه درمان سرطان در کوبا به ونزوئلا بازگشت.
مرگ
در ۵ مارس ۲۰۱۳، معاون رئیسجمهور، نیکلاس مادورو، در تلویزیون دولتی اعلام کرد که چاوز در ساعت ۱۶:۲۵ به وقت ونزوئلا (۲۰:۵۵ به وقت هماهنگ جهانی) در یک بیمارستان نظامی در کاراکاس درگذشته است.