تاریخ مجسمه آزادی

طبق گفته سازمان پارک‌های ملی، ایده بنای یادبودی که توسط مردم فرانسه به ایالات متحده اهدا شود، برای اولین بار توسط ادوارد رنه دو لابوله، رئیس انجمن ضد برده‌داری فرانسه و یکی از متفکران سیاسی برجسته و مهم زمان خود مطرح شد. این پروژه به گفتگویی در اواسط سال ۱۸۶۵ بین لابوله، که یک لغوکننده سرسخت برده‌داری بود، و فردریک بارتولدی، مجسمه‌ساز، بازمی‌گردد. گفته می‌شود که لابوله، حامی پرشور اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا، در گفتگوی پس از شام در خانه‌اش در نزدیکی ورسای گفته است: «اگر بنایی در ایالات متحده به عنوان یادبودی برای استقلال آن‌ها برپا شود، به نظر من طبیعی است که با تلاش مشترک ساخته شود - کاری مشترک از هر دو ملت ما».

Édouard René de Laboulaye

ادامه در داستان‌گو

بارتولدی اولین مدل از مفهوم خود را در سال ۱۸۷۰ ساخت. پسر یکی از دوستان بارتولدی، هنرمند آمریکایی جان لافارژ، بعدها ادعا کرد که بارتولدی اولین طرح‌های مجسمه را در طول سفر خود به ایالات متحده در استودیوی لافارژ در رود آیلند کشیده است. بارتولدی پس از بازگشت به فرانسه به توسعه این مفهوم ادامه داد. او همچنین روی تعدادی از مجسمه‌ها که برای تقویت میهن‌پرستی فرانسوی پس از شکست از پروسی‌ها طراحی شده بودند، کار کرد.

John LaFarge

ادامه در داستان‌گو

به دلیل جنگ فرانسه و پروس، استان آلزاس، زادگاه بارتولدی، به دست پروسی‌ها افتاد و جمهوری لیبرال‌تری در فرانسه مستقر شد. از آنجایی که بارتولدی برای سفری به ایالات متحده برنامه‌ریزی می‌کرد، او و لابوله تصمیم گرفتند که زمان مناسبی برای بحث در مورد این ایده با آمریکایی‌های تأثیرگذار است. در ژوئن ۱۸۷۱، بارتولدی با نامه‌های معرفی که توسط لابوله امضا شده بود، از اقیانوس اطلس عبور کرد.

Frederic Auguste Bartholdi

ادامه در داستان‌گو

بارتولدی با ورود به بندر نیویورک، بر روی جزیره بدلو (که اکنون جزیره آزادی نامیده می‌شود) به عنوان مکانی برای مجسمه تمرکز کرد، زیرا تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفت که کشتی‌هایی که به نیویورک می‌رسیدند باید از کنار آن عبور می‌کردند. او از اینکه متوجه شد این جزیره متعلق به دولت ایالات متحده است، خوشحال شد؛ این جزیره در سال ۱۸۰۰ توسط مجلس ایالتی نیویورک برای دفاع از بندر واگذار شده بود. بنابراین، همانطور که او در نامه‌ای به لابوله نوشت: «زمینی مشترک برای همه ایالت‌ها» بود.

بارتولدی علاوه بر ملاقات با بسیاری از نیویورکی‌های تأثیرگذار، با رئیس‌جمهور یولیسیز اس. گرانت دیدار کرد که به او اطمینان داد گرفتن این مکان برای مجسمه دشوار نخواهد بود. بارتولدی دو بار با قطار از ایالات متحده عبور کرد و با بسیاری از آمریکایی‌هایی که فکر می‌کرد با این پروژه همدل هستند، ملاقات کرد. اما او همچنان نگران بود که افکار عمومی در هر دو سوی اقیانوس اطلس از این پیشنهاد حمایت کافی نمی‌کنند، بنابراین او و لابوله تصمیم گرفتند قبل از راه‌اندازی یک کمپین عمومی صبر کنند.

Ulysses S. Grant

ادامه در داستان‌گو

تا سال ۱۸۷۵، فرانسه از ثبات سیاسی بهبود یافته و اقتصاد پس از جنگ در حال احیا برخوردار بود. علاقه فزاینده به نمایشگاه صدساله آینده در فیلادلفیا باعث شد لابوله تصمیم بگیرد که زمان آن رسیده است که به دنبال حمایت عمومی باشد. در سپتامبر ۱۸۷۵، بارتولدی این پروژه و تشکیل اتحادیه فرانسوی-آمریکایی را به عنوان بازوی جمع‌آوری کمک مالی آن اعلام کرد. با این اعلامیه، نامی برای مجسمه انتخاب شد: آزادی روشنگر جهان.

رویدادهایی برای جذب ثروتمندان و قدرتمندان ترتیب داده شد، از جمله اجرای ویژه‌ای در اپرای پاریس در ۲۵ آوریل ۱۸۷۶ که شامل یک کانتات جدید از آهنگساز شارل گونو بود. عنوان این قطعه «La Liberté éclairant le monde» بود، نسخه فرانسوی نام اعلام‌شده مجسمه.

U.S. Patent

ادامه در داستان‌گو

اگرچه برنامه‌های مجسمه نهایی نشده بود، بارتولدی ساخت بازوی راست، که مشعل را حمل می‌کرد، و سر را پیش برد. کار در کارگاه Gadget, Gauthier & Co آغاز شد. در مه ۱۸۷۶، بارتولدی به عنوان عضوی از هیئت فرانسوی به نمایشگاه صدساله به ایالات متحده سفر کرد و ترتیبی داد که نقاشی بزرگی از مجسمه به عنوان بخشی از جشن‌های صدساله در نیویورک به نمایش درآید. بازو تا ماه اوت به فیلادلفیا نرسید؛ به دلیل ورود دیرهنگام، در کاتالوگ نمایشگاه ذکر نشد و در حالی که برخی گزارش‌ها به درستی اثر را شناسایی کردند، برخی دیگر آن را «بازوی عظیم» یا «نور الکتریکی بارتولدی» نامیدند. محوطه نمایشگاه شامل تعدادی آثار هنری یادبود بود که برای جلب توجه بازدیدکنندگان رقابت می‌کردند، از جمله یک فواره بزرگ که توسط بارتولدی طراحی شده بود. با این وجود، بازو در روزهای پایانی نمایشگاه محبوب شد و بازدیدکنندگان برای دیدن محوطه نمایشگاه از بالکن مشعل بالا می‌رفتند. پس از پایان نمایشگاه، بازو به نیویورک منتقل شد و چندین سال در میدان مدیسون اسکوئر به نمایش گذاشته شد تا اینکه به فرانسه بازگردانده شد تا به بقیه مجسمه بپیوندد.

بارتولدی در دومین سفر خود به ایالات متحده، برای گروه‌های متعددی درباره این پروژه سخنرانی کرد و خواستار تشکیل کمیته‌های آمریکایی «اتحادیه فرانسوی-آمریکایی» شد. کمیته‌هایی برای جمع‌آوری پول جهت پرداخت هزینه‌های پی‌ریزی و پایه مجسمه در نیویورک، بوستون و فیلادلفیا تشکیل شد. گروه نیویورک در نهایت مسئولیت اصلی جمع‌آوری کمک‌های مالی آمریکا را بر عهده گرفت و اغلب از آن به عنوان «کمیته آمریکایی» یاد می‌شود. یکی از اعضای آن، تئودور روزولت ۱۹ ساله، فرماندار آینده نیویورک و رئیس‌جمهور ایالات متحده بود. در ۳ مارس ۱۸۷۷، در آخرین روز کامل کاری خود، رئیس‌جمهور گرانت قطعنامه مشترکی را امضا کرد که به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد مجسمه را پس از اهدا توسط فرانسه بپذیرد و مکانی برای آن انتخاب کند. رئیس‌جمهور رادرفورد بی. هیز که روز بعد کار خود را آغاز کرد، جزیره بدلو را که بارتولدی پیشنهاد داده بود، انتخاب کرد.

بارتولدی پس از بازگشت به پاریس در سال ۱۸۷۷، بر تکمیل سر مجسمه تمرکز کرد که در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۸ پاریس به نمایش درآمد. جمع‌آوری کمک‌های مالی ادامه یافت و مدل‌هایی از مجسمه برای فروش عرضه شد. همچنین بلیت‌هایی برای بازدید از فعالیت‌های ساخت‌وساز در کارگاه «گجت، گوتیه و شرکا» ارائه شد. دولت فرانسه مجوز یک بخت‌آزمایی را صادر کرد؛ از جمله جوایز آن یک بشقاب نقره‌ای ارزشمند و یک مدل سفالی از مجسمه بود. تا پایان سال ۱۸۷۹، حدود ۲۵۰ هزار فرانک جمع‌آوری شده بود.

سر و بازوی مجسمه با کمک ویوله-لو-دوک ساخته شده بود که در سال ۱۸۷۹ بیمار شد. او به زودی درگذشت و هیچ نشانه‌ای از اینکه چگونه قصد داشت از پوسته مسی به ستون بنایی پیشنهادی خود برسد، باقی نگذاشت.

Eugene viollet le duc

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۸۸۰، بارتولدی توانست از خدمات طراح و سازنده نوآور، گوستاو ایفل، بهره‌مند شود. ایفل و مهندس سازه‌اش، موریس کوشلن، تصمیم گرفتند ستون بنایی را کنار بگذارند و به جای آن یک برج خرپایی آهنی بسازند. ایفل تصمیم گرفت از ساختاری کاملاً صلب استفاده نکند، زیرا این کار باعث تجمع تنش در پوسته و در نهایت ترک خوردن آن می‌شد. یک اسکلت ثانویه به دکل مرکزی متصل شد؛ سپس برای اینکه مجسمه بتواند در بادهای بندر نیویورک و هنگام انبساط فلز در روزهای گرم تابستان کمی حرکت کند، او ساختار پشتیبان را با استفاده از تسمه‌های آهنی تخت به پوسته متصل کرد که به شبکه‌ای از تسمه‌های فلزی ختم می‌شد؛ این تسمه‌ها که به «زین» معروف بودند، به پوسته پرچ شده و پشتیبانی محکمی فراهم می‌کردند. در فرآیندی پرزحمت، هر زین باید به صورت جداگانه ساخته می‌شد. برای جلوگیری از خوردگی گالوانیکی بین پوسته مسی و ساختار پشتیبان آهنی، ایفل پوسته را با آزبست آغشته به شلاک عایق‌بندی کرد.

Gustave Eiffel 1888 Nadar

ادامه در داستان‌گو

تا سال ۱۸۸۲، مجسمه تا ناحیه کمر کامل شده بود؛ رویدادی که بارتولدی با دعوت از خبرنگاران برای صرف ناهار روی سکویی که در داخل مجسمه ساخته شده بود، جشن گرفت.

در اقدامی نمادین، اولین پرچی که در پوسته قرار گرفت و یک صفحه مسی را روی انگشت شست پای مجسمه ثابت کرد، توسط لوی پی. مورتون، سفیر ایالات متحده در فرانسه کوبیده شد. با این حال، پوسته به ترتیب دقیق از پایین به بالا ساخته نشد؛ کار روی تعدادی از بخش‌ها به طور همزمان پیش می‌رفت که اغلب برای بازدیدکنندگان گیج‌کننده بود. برخی از کارها توسط پیمانکاران انجام شد؛ یکی از انگشتان طبق مشخصات دقیق بارتولدی توسط یک مسگر در شهر مونتوبان در جنوب فرانسه ساخته شد.

Levi Morton - Brady-Handy portrait

ادامه در داستان‌گو

جمع‌آوری کمک مالی در ایالات متحده برای پایه مجسمه در سال ۱۸۸۲ آغاز شده بود. کمیته تعداد زیادی رویداد برای جمع‌آوری پول سازماندهی کرد. به عنوان بخشی از یکی از این تلاش‌ها، در حراجی آثار هنری و نسخه‌های خطی، از شاعر اما لازاروس خواسته شد تا اثری اصلی اهدا کند. او ابتدا نپذیرفت و گفت که نمی‌تواند شعری درباره یک مجسمه بنویسد. در آن زمان، او همچنین درگیر کمک به پناهندگانی بود که از کشتارهای یهودی‌ستیزانه در اروپای شرقی به نیویورک گریخته بودند. این پناهندگان مجبور بودند در شرایطی زندگی کنند که لازاروس ثروتمند هرگز تجربه نکرده بود. او راهی برای ابراز همدردی خود با این پناهندگان در قالب مجسمه یافت. غزل حاصل، «غول جدید»، شامل خطوط نمادین: «خستگانت، فقیرانت را به من بده/ توده‌های درهم‌تنیده‌ات که مشتاق تنفس در آزادی‌اند»، به طور منحصر به فردی با مجسمه آزادی شناخته می‌شود و بر روی پلاکی در موزه آن حک شده است.

حتی با این تلاش‌ها، جمع‌آوری کمک مالی با کندی پیش می‌رفت. گروور کلیولند، فرماندار نیویورک، در سال ۱۸۸۴ لایحه‌ای برای تأمین ۵۰ هزار دلار برای پروژه مجسمه را وتو کرد. تلاش سال بعد برای اینکه کنگره ۱۰۰ هزار دلار، مبلغ کافی برای تکمیل پروژه، اختصاص دهد نیز شکست خورد. کمیته نیویورک با تنها ۳ هزار دلار در بانک، کار روی پایه را متوقف کرد. با به خطر افتادن پروژه، گروه‌هایی از دیگر شهرهای آمریکا، از جمله بوستون و فیلادلفیا، پیشنهاد دادند که در ازای انتقال مجسمه به شهرهایشان، هزینه کامل ساخت آن را بپردازند.

Grover Cleveland

ادامه در داستان‌گو

لابوله در سال ۱۸۸۳ درگذشت. فردیناند دو لسپس، سازنده کانال سوئز، جانشین او به عنوان رئیس کمیته فرانسوی شد. مجسمه تکمیل‌شده به طور رسمی در مراسمی در پاریس در ۴ ژوئیه ۱۸۸۴ به سفیر مورتون اهدا شد و دو لسپس اعلام کرد که دولت فرانسه موافقت کرده است هزینه حمل آن به نیویورک را بپردازد.

Ferdinand de Lesseps by Nadar

ادامه در داستان‌گو

مجسمه تا زمان پیشرفت کافی در ساخت پایه، در پاریس دست‌نخورده باقی ماند؛ تا ژانویه ۱۸۸۵ این اتفاق افتاد و مجسمه برای سفر دریایی خود دمونتاژ و بسته‌بندی شد.

در ۱۷ ژوئن ۱۸۸۵، کشتی بخار فرانسوی ایزر با جعبه‌های حاوی مجسمه دمونتاژ شده وارد نیویورک شد. نیویورکی‌ها اشتیاق تازه‌یافته خود را برای مجسمه نشان دادند. دویست هزار نفر در اسکله‌ها صف کشیدند و صدها قایق برای استقبال از کشتی به دریا رفتند.

پس از پنج ماه فراخوان روزانه برای کمک به صندوق مجسمه، در ۱۱ اوت ۱۸۸۵، روزنامه «ورلد» اعلام کرد که ۱۰۲ هزار دلار از ۱۲۰ هزار اهداکننده جمع‌آوری شده و ۸۰ درصد از کل مبلغ در مبالغ کمتر از یک دلار دریافت شده است.

حتی با موفقیت جمع‌آوری کمک‌های مالی، پایه مجسمه تا آوریل ۱۸۸۶ تکمیل نشد. بلافاصله پس از آن، مونتاژ مجدد مجسمه آغاز شد.

مراسم افتتاحیه در بعدازظهر ۲۸ اکتبر ۱۸۸۶ برگزار شد. رئیس‌جمهور گروور کلیولند، فرماندار سابق نیویورک، ریاست این مراسم را بر عهده داشت. در صبح روز افتتاحیه، رژه‌ای در شهر نیویورک برگزار شد؛ تخمین زده می‌شود که تعداد تماشاگران آن از چند صد هزار تا یک میلیون نفر بوده است. رئیس‌جمهور کلیولند در رأس این صف حرکت کرد و سپس در جایگاه ویژه ایستاد تا شاهد رژه گروه‌های موسیقی و راهپیمایان از سراسر آمریکا باشد. ژنرال استون مارشال بزرگ این رژه بود. مسیر رژه از میدان مدیسون، که زمانی محل نگهداری بازوی مجسمه بود، آغاز شد و از طریق خیابان پنجم و برادوی به سمت «بَتِری» در نوک جنوبی منهتن ادامه یافت، با انحرافی جزئی تا رژه بتواند از مقابل ساختمان «ورلد» در پارک رو عبور کند. هنگامی که رژه از مقابل بورس نیویورک گذشت، معامله‌گران از پنجره‌ها کاغذهای نواری (تیکر-تیپ) به بیرون پرتاب کردند که آغازگر سنت نیویورکی رژه تیکر-تیپ شد.

جنگ‌ها و دیگر ناآرامی‌ها در اروپا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم باعث مهاجرت گسترده به ایالات متحده شد؛ بسیاری از طریق نیویورک وارد شدند و مجسمه را نه به عنوان نماد روشنگری، آن‌طور که بارتولدی قصد داشت، بلکه به عنوان نشانه‌ای از خوش‌آمدگویی به خانه جدیدشان دیدند. این پیوند با مهاجرت تنها زمانی قوی‌تر شد که یک ایستگاه پردازش مهاجران در جزیره الیس در نزدیکی آن افتتاح شد. این دیدگاه با تصور لازاروس در غزلش همخوانی داشت—او مجسمه را «مادر تبعیدیان» توصیف کرده بود—اما اثر او به دست فراموشی سپرده شده بود. در سال ۱۹۰۳، این غزل بر روی پلاکی حک شد که بر پایه مجسمه نصب گردید.

این مجسمه به سرعت به یک نقطه عطف تبدیل شد. در ابتدا، رنگ آن مسی کدر بود، اما اندکی پس از سال ۱۹۰۰، یک پتینه‌ی سبز که «زنگار مس» (وردیگری) نیز نامیده می‌شود و ناشی از اکسیداسیون پوسته مسی است، شروع به گسترش کرد. در اوایل سال ۱۹۰۲ در مطبوعات به آن اشاره شد؛ تا سال ۱۹۰۶، تمام مجسمه را پوشانده بود. کنگره با این باور که این پتینه نشانه خوردگی است، مبلغ ۶۲,۸۰۰ دلار آمریکا (معادل ۱,۷۸۷,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) را برای تعمیرات مختلف و رنگ‌آمیزی داخل و خارج مجسمه تصویب کرد. اعتراض عمومی قابل توجهی علیه رنگ‌آمیزی پیشنهادی نمای بیرونی صورت گرفت. سپاه مهندسی ارتش پتینه را از نظر هرگونه اثر مخرب بر مجسمه بررسی کرد و به این نتیجه رسید که این لایه از پوسته محافظت می‌کند، «خطوط مجسمه را نرم‌تر کرده و آن را زیبا ساخته است.» مجسمه تنها از داخل رنگ‌آمیزی شد. سپاه مهندسی همچنین یک آسانسور نصب کرد تا بازدیدکنندگان را از پایه به بالای سکو ببرد.

EdwardMoran-UnveilingTheStatueofLiberty1886Large

ادامه در داستان‌گو

در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، خرابکاران آلمانی انفجاری فاجعه‌بار را در شبه‌جزیره بلک تام در جرسی سیتی، نیوجرسی، در جایی که اکنون بخشی از پارک ایالتی لیبرتی است و به جزیره بدلو نزدیک است، ایجاد کردند. محموله‌های دینامیت و سایر مواد منفجره که برای تلاش‌های جنگی به بریتانیا و فرانسه فرستاده می‌شد، منفجر شدند. مجسمه آسیب جزئی دید، عمدتاً به بازوی راست که مشعل را نگه داشته بود، و به مدت ده روز تعطیل شد. هزینه تعمیر مجسمه و ساختمان‌های جزیره حدود ۱۰۰,۰۰۰ دلار (معادل حدود ۲,۳۵۰,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) بود. مسیر باریک صعود به مشعل به دلایل ایمنی عمومی بسته شد و از آن زمان تاکنون بسته مانده است.

در سال ۱۹۱۶، رالف پولیتزر، که پس از پدرش جوزف ناشر روزنامه «ورلد» شده بود، کمپینی را برای جمع‌آوری ۳۰,۰۰۰ دلار (معادل ۷۰۵,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) جهت ایجاد یک سیستم نورپردازی خارجی برای روشن کردن مجسمه در شب آغاز کرد. او ادعا کرد که بیش از ۸۰,۰۰۰ مشارکت‌کننده داشته اما به هدف نرسید. این کسری بودجه بی‌سروصدا توسط هدیه‌ای از یک اهداکننده ثروتمند جبران شد—واقعیتی که تا سال ۱۹۳۶ فاش نشد. یک کابل برق زیرآبی، الکتریسیته را از سرزمین اصلی منتقل کرد و نورافکن‌ها در امتداد دیوارهای فورت وود قرار گرفتند. گاتزون بورگلوم، که بعدها کوه راشمور را مجسمه‌سازی کرد، مشعل را بازطراحی کرد و بخش زیادی از مس اصلی را با شیشه‌های رنگی جایگزین کرد. در ۲ دسامبر ۱۹۱۶، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون کلید تلگرافی را فشار داد که چراغ‌ها را روشن کرد و با موفقیت مجسمه را نورانی نمود.

Ralph Pulitzer

ادامه در داستان‌گو

پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۷، تصاویر مجسمه به طور گسترده‌ای هم در پوسترهای جذب نیرو و هم در کمپین‌های «اوراق قرضه آزادی» که شهروندان آمریکایی را به حمایت مالی از جنگ تشویق می‌کرد، استفاده شد. این امر هدف اعلام‌شده جنگ—تأمین آزادی—را در ذهن عموم تثبیت کرد و یادآور این بود که فرانسهِ درگیر جنگ، این مجسمه را به ایالات متحده هدیه داده است.

در سال ۱۹۲۴، رئیس‌جمهور کالوین کولیج از اختیارات خود تحت قانون آثار باستانی استفاده کرد تا مجسمه را به عنوان یک بنای یادبود ملی اعلام کند.

Calvin Coolidge

ادامه در داستان‌گو

تنها خودکشی موفق در تاریخ مجسمه در سال ۱۹۲۹ رخ داد، زمانی که مردی از یکی از پنجره‌های تاج بالا رفت و خود را به پایین پرتاب کرد، پس از برخورد با سینه مجسمه، بر روی پایه سقوط کرد.

در طول جنگ جهانی دوم، مجسمه برای بازدیدکنندگان باز ماند، اگرچه به دلیل خاموشی‌های زمان جنگ، در شب روشن نمی‌شد. این مجسمه به طور مختصر در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳ و در روز دی-دی (D-Day)، ۶ ژوئن ۱۹۴۴، روشن شد، زمانی که چراغ‌هایش «نقطه-نقطه-نقطه-خط» را چشمک زدند که کد مورس برای حرف V به معنای پیروزی (Victory) بود.

در سال ۱۹۵۶، مصوبه کنگره رسماً نام جزیره بدلو را به جزیره آزادی تغییر داد، تغییری که بارتولدی نسل‌ها پیش از آن خواستار آن بود. این مصوبه همچنین به تلاش‌ها برای تأسیس موزه مهاجرت آمریکا در جزیره اشاره داشت، که حامیان آن را به عنوان تأیید فدرال پروژه تلقی کردند، اگرچه دولت در اعطای بودجه برای آن کند عمل کرد.

جزیره الیس با اعلامیه رئیس‌جمهور لیندون جانسون در سال ۱۹۶۵ بخشی از بنای یادبود ملی مجسمه آزادی شد.

Lyndon Johnson

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۷۲، موزه مهاجرت در پایه مجسمه سرانجام طی مراسمی به رهبری رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون افتتاح شد. حامیان موزه هرگز موقوفه‌ای برای تضمین آینده آن فراهم نکردند و این موزه در سال ۱۹۹۱ پس از افتتاح موزه مهاجرت در جزیره الیس تعطیل شد.

یک سیستم روشنایی جدید و قدرتمند پیش از دویستمین سالگرد استقلال آمریکا در سال ۱۹۷۶ نصب شد. این مجسمه نقطه کانونی «عملیات بادبان» بود، رژه‌ای از کشتی‌های بادبانی بلند از سراسر جهان که در ۴ ژوئیه ۱۹۷۶ وارد بندر نیویورک شدند و به دور جزیره آزادی حرکت کردند. این روز با نمایش تماشایی آتش‌بازی در نزدیکی مجسمه به پایان رسید.

این مجسمه به عنوان بخشی از برنامه‌ریزی برای صدمین سالگرد آن در سال ۱۹۸۶، توسط مهندسان فرانسوی و آمریکایی با جزئیات دقیق مورد بررسی قرار گرفت. در سال ۱۹۸۲ اعلام شد که مجسمه نیاز به مرمت قابل توجهی دارد. بررسی‌های دقیق نشان داد که بازوی راست به درستی به سازه اصلی متصل نشده بود. این بازو هنگام وزش بادهای شدید بیش از حد تکان می‌خورد و خطر قابل توجهی برای فروپاشی سازه وجود داشت.

در مه ۱۹۸۲، رئیس‌جمهور رونالد ریگان تشکیل «کمیسیون صدمین سالگرد مجسمه آزادی - جزیره الیس» را به رهبری لی یاکوکا، رئیس شرکت کرایسلر، برای جمع‌آوری بودجه مورد نیاز جهت تکمیل کار اعلام کرد. این گروه از طریق بازوی جمع‌آوری کمک‌های مالی خود، یعنی بنیاد مجسمه آزادی - جزیره الیس، بیش از ۳۵۰ میلیون دلار کمک مالی برای بازسازی مجسمه آزادی و جزیره الیس جمع‌آوری کرد.

بلافاصله پس از حملات ۱۱ سپتامبر، مجسمه و جزیره آزادی به روی عموم بسته شدند. این جزیره در پایان سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد، در حالی که پایه و مجسمه همچنان غیرقابل دسترسی باقی ماندند. پایه مجسمه در اوت ۲۰۰۴ بازگشایی شد.

National Park Service 9-11 Statue of LibertyNational Park Service 9-11 Statue of LibertyNational Park Service 9-11 Statue of Liberty

ادامه در داستان‌گو

در ۱۷ مه ۲۰۰۹، کن سالازار، وزیر کشور دولت باراک اوباما، اعلام کرد که به عنوان یک «هدیه ویژه» به آمریکا، مجسمه از ۴ ژوئیه به روی عموم بازگشایی خواهد شد، اما تنها تعداد محدودی از افراد اجازه خواهند داشت هر روز به قسمت تاج صعود کنند.

Barack Obama Image

ادامه در داستان‌گو

این مجسمه از ۱۶ مارس ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تعطیل شد.

در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۰، مجسمه آزادی تحت دستورالعمل‌های فاز چهارم شهر نیویورک به صورت جزئی بازگشایی شد، در حالی که جزیره الیس همچنان بسته ماند.