Czang zaatakował KPCh w 1943 roku publikacją propagandową „Losy Chin”, która kwestionowała władzę KPCh po wojnie, podczas gdy KPCh zdecydowanie sprzeciwiała się przywództwu Czanga i określała jego reżim jako faszystowski, próbując wykreować negatywny wizerunek publiczny. Obaj przywódcy wiedzieli, że rozpoczęła się między nimi śmiertelna walka.
Władza i realne wpływy Bormanna znacznie wzrosły w czasie wojny. Na początku 1943 r. wojna doprowadziła do kryzysu siły roboczej w reżimie. Hitler utworzył trzyosobowy komitet z przedstawicielami państwa, armii i partii, próbując scentralizować kontrolę nad gospodarką wojenną. Członkami komitetu byli Hans Lammers, feldmarszałek Wilhelm Keitel oraz Bormann, który kontrolował partię.
W 1900 roku Montgomery wprowadziło rozporządzenie miejskie dotyczące segregacji pasażerów autobusów według rasy. Konduktorzy byli upoważnieni do wyznaczania miejsc w celu osiągnięcia tego celu. Pewnego dnia w 1943 roku Parks wsiadła do autobusu i zapłaciła za przejazd. Następnie zajęła miejsce, ale kierowca James F. Blake nakazał jej przestrzegać przepisów miejskich i wejść do autobusu ponownie tylnymi drzwiami. Gdy Parks wysiadła z pojazdu, Blake odjechał bez niej. Parks czekała na kolejny autobus, zdeterminowana, by nigdy więcej nie jechać z Blakiem.
Ludobójstwo Ormian miało miejsce przed ukucie terminu „ludobójstwo”. Angielskie słowa i zwroty używane przez współczesne relacje do opisania tego wydarzenia to m.in. „masakry”, „okrucieństwa”, „unicestwienie”, „holokaust”, „morderstwo narodu”, „eksterminacja rasy” oraz „zbrodnia przeciwko ludzkości”. Raphael Lemkin ukuł termin „ludobójstwo” w 1943 roku, mając na uwadze los Ormian; później wyjaśnił: „zdarzało się to tak wiele razy... Przydarzyło się Ormianom, a potem, po Ormianach, Hitler podjął działania”.
Kolejna część interesów Hughesa leżała w lotnictwie, liniach lotniczych oraz przemyśle lotniczym i obronnym. Hughes był entuzjastą lotnictwa i pilotem przez całe życie. Przeżył cztery wypadki lotnicze: jeden w Thomas-Morse Scout podczas kręcenia filmu „Aniołowie piekieł”, jeden podczas ustanawiania rekordu prędkości w Hughes Racer oraz jeden nad jeziorem Mead w 1943 roku.
W 1943 roku parkiet handlowy zostaje otwarty dla kobiet, podczas gdy mężczyźni służyli w czasie II wojny światowej.
W Algierze w 1943 r. Eisenhower osobiście zapewnił de Gaulle'a, że francuskie siły wyzwolą Paryż i zorganizował przeniesienie dywizji armii francuskiego generała Philippe'a Leclerca de Hauteclocque'a z Afryki Północnej do Wielkiej Brytanii w celu przeprowadzenia tego wyzwolenia.
W Casablance w 1943 r. Churchill poparł de Gaulle'a jako ucieleśnienie armii francuskiej, która w przeciwnym razie byłaby pokonana, stwierdzając: „De Gaulle jest duchem tej armii. Być może ostatni ocalały z rasy wojowników”.
7 stycznia 1943 roku, w wieku 86 lat, Tesla zmarł samotnie w pokoju 3327 hotelu New Yorker.
W 1943 roku Mussolini zaproponował teorię uspołecznienia gospodarczego.
Goebbels wywierał presję na Hitlera, aby wprowadził środki prowadzące do „wojny totalnej”, w tym zamykanie firm nieistotnych dla wysiłku wojennego, przymusową pracę kobiet oraz wcielanie do Wehrmachtu mężczyzn z zawodów dotychczas zwolnionych ze służby.
Guadalcanal szybko stał się punktem zapalnym dla obu stron, angażując znaczne siły wojskowe i okręty w bitwie o wyspę. Na początku 1943 roku Japończycy zostali pokonani na Guadalcanal i wycofali swoje wojska. Operacja Ke była w dużej mierze udaną ewakuacją sił japońskich z Guadalcanal. Operacja miała miejsce między 14 stycznia a 7 lutego 1943 roku. Ewakuację przeprowadzono w nocy 1, 4 i 7 lutego przy użyciu niszczycieli. 9 lutego siły alianckie zorientowały się, że Japończycy opuścili wyspę i ogłosiły Guadalcanal bezpiecznym, kończąc sześciomiesięczną kampanię o kontrolę nad wyspą.
14 stycznia 1943 roku został awansowany na porucznika i wysłany do jednostki filmowej Provisional Task Force Show Unit w Burbank w Kalifornii, zajmującej się produkcją filmu This Is the Army.
Podczas konferencji w Casablance w styczniu 1943 roku alianccy planiści uzgodnili wybór Sycylii – pod kryptonimem operacja Husky – i zdecydowali o przeprowadzeniu inwazji najpóźniej w lipcu. Wśród planistów alianckich istniała obawa, że Sycylia jest oczywistym wyborem – Churchill miał rzekomo powiedzieć: „Każdy, poza kompletnym głupcem, wiedziałby, że chodzi o Sycylię” – oraz że gromadzenie zasobów do inwazji zostanie wykryte.
Podczas konferencji w Casablance na początku 1943 roku alianci powtórzyli deklaracje wydane w 1942 roku i zażądali bezwarunkowej kapitulacji swoich wrogów. Brytyjczycy i Amerykanie zgodzili się kontynuować inicjatywę na Morzu Śródziemnym poprzez inwazję na Sycylię, aby w pełni zabezpieczyć śródziemnomorskie szlaki zaopatrzeniowe.
W styczniu 1943 roku Churchill spotkał się z Rooseveltem na konferencji w Casablance (kryptonim Symbol), która trwała dziesięć dni. Uczestniczył w niej również generał Charles de Gaulle w imieniu Wolnych Francuzów. Stalin miał nadzieję wziąć udział, ale odmówił ze względu na sytuację pod Stalingradem. Choć Churchill wyrażał wątpliwości w tej sprawie, tak zwana Deklaracja z Casablanki zobowiązała aliantów do zapewnienia „bezwarunkowej kapitulacji” państw Osi.
15 stycznia 1943 r. Hitler mianował Goebbelsa szefem nowo utworzonego komitetu ds. szkód wojennych, co oznaczało, że Goebbels nominalnie odpowiadał za ogólnokrajową obronę cywilną i schrony, a także za ocenę i naprawę zniszczonych budynków.
28 stycznia 1943 roku Bentley Purchase skontaktował się z Montagu z wiadomością, że zlokalizował odpowiednie ciało, prawdopodobnie Glyndwra Michaela, włóczęgi, który zmarł po zjedzeniu trutki na szczury zawierającej fosfor.
Po entuzjastycznej reakcji na swoje przemówienie z 30 stycznia 1943 r. na ten temat, Goebbels uwierzył, że ma poparcie narodu niemieckiego w swoim wezwaniu do wojny totalnej.
Katastrofalna klęska w bitwie pod Stalingradem (luty 1943 r.) była trudną sprawą do przedstawienia niemieckiej opinii publicznej, która była coraz bardziej zmęczona wojną i sceptyczna co do możliwości jej wygrania.
Montagu wybrał kryptonim Mincemeat z listy centralnie przechowywanych dostępnych możliwości. 4 lutego 1943 roku Montagu i Cholmondeley złożyli swój plan operacji w Komitecie Dwudziestu; było to przerobienie planu „Koń trojański” autorstwa Cholmondeleya.
Z Maroka Churchill udał się do Kairu, Adany, na Cypr, ponownie do Kairu i do Algieru w różnych celach. Churchill wrócił do domu 7 lutego, będąc poza krajem przez prawie miesiąc.
Treblinka była obozem zagłady, zbudowanym i obsługiwanym przez nazistowskie Niemcy w okupowanej Polsce podczas II wojny światowej. Znajdował się w lesie na północny wschód od Warszawy, 4 km na południe od wsi Treblinka, na terenie dzisiejszego województwa mazowieckiego.
Kolejne przemówienie Goebbelsa, wygłoszone 18 lutego 1943 r. w Pałacu Sportu (Sportpalast), było pełnym pasji żądaniem, aby słuchacze zaangażowali się w wojnę totalną, którą przedstawił jako jedyny sposób na powstrzymanie bolszewickiej nawałnicy i ocalenie narodu niemieckiego przed zagładą. Przemówienie zawierało również silny element antysemicki i sugerowało trwającą już eksterminację narodu żydowskiego.
Trzecia bitwa o Charków była serią starć na froncie wschodnim, podjętych przez niemiecką Grupę Armii Południe przeciwko Armii Czerwonej w okresie od 19 lutego do 15 marca 1943 roku. Niemieckie kontruderzenie doprowadziło do odzyskania miast Charków i Biełgorod.
22 lutego 1943 roku Zajcew otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Powrócił na front i zakończył wojnę podczas bitwy o wzgórza Seelow w Niemczech, w stopniu kapitana. W 1943 roku został członkiem Partii Komunistycznej.
Turing powrócił do Bletchley Park w marcu 1943 roku. Podczas jego nieobecności Hugh Alexander oficjalnie objął stanowisko szefa Hut 8, choć de facto pełnił tę funkcję już od jakiegoś czasu (Turing nie wykazywał większego zainteresowania codziennym zarządzaniem sekcją). Turing został głównym konsultantem ds. kryptologii w Bletchley Park.
Krakowscy Żydzi zostali uwięzieni w getcie krakowskim sześć miesięcy po wkroczeniu wojsk niemieckich do Krakowa. Getto zostało całkowicie zlikwidowane w 1943 roku. Osoby uznane za użyteczne (do pracy przymusowej) wysłano do Płaszowa, w tym pracowników Schindlera i Sterna. Pozostałych wysłano do różnych obozów zagłady na terenie Polski. W Płaszowie Stern i jego brat Natan, wraz z Mietkiem Pemperem i Josephem Bau, zostali zmuszeni do pracy w biurze obozowym, gdzie często kontaktowali się z osławionym komendantem obozu, Amonem Göthem. Stern pomagał Pemperowi w staraniach o zapobieżenie zamknięciu i likwidacji Płaszowa, wiedząc, że choć warunki tam były straszne, likwidacja prawdopodobnie oznaczałaby śmierć każdego więźnia. Stern utrzymywał kontakt ze Schindlerem przez cały ten czas i pracował na rzecz poprawy warunków życia Żydów, w tym przenosząc pracowników do fabryki Schindlera, rozdzielając pieniądze z pomocy i próbując informować świat zewnętrzny o ich trudnej sytuacji.
20 marca 1943 roku Mao Zedong został przewodniczącym Komunistycznej Partii Chin, a aby usprawnić operacje wojskowe Armii Czerwonej, Mao jako przewodniczący Komunistycznej Partii Chin mianował swojego bliskiego współpracownika, generała Zhu De, głównodowodzącym.
1 kwietnia 1943 r. Goebbels został mianowany Stadtpräsidentem Berlina, jednocząc tym samym pod swoją kontrolą najwyższe urzędy partyjne i państwowe w mieście.
Pochłonięty sprawami wojskowymi i spędzający większość czasu w swojej kwaterze głównej na froncie wschodnim, Hitler zaczął coraz bardziej polegać na Bormannie w kwestii prowadzenia polityki wewnętrznej kraju. 12 kwietnia 1943 r. Hitler oficjalnie mianował Bormanna sekretarzem osobistym Führera. Do tego czasu Bormann sprawował de facto kontrolę nad wszystkimi sprawami wewnętrznymi, a ta nowa nominacja dała mu uprawnienia do działania w charakterze oficjalnym w każdej sprawie.
13 kwietnia 1943 roku komitet Szefów Sztabów spotkał się i zgodził, że plan powinien być kontynuowany. Komitet poinformował pułkownika Johna Bevana – szefa London Controlling Section, który kontrolował planowanie i koordynację operacji dezinformacyjnych – że musi uzyskać ostateczną zgodę Churchilla.
Powstanie w getcie warszawskim było aktem żydowskiego oporu w 1943 roku w getcie warszawskim w okupowanej przez Niemców Polsce podczas II wojny światowej, mającym na celu sprzeciw wobec ostatecznej próby nazistowskich Niemiec deportacji pozostałej ludności getta do obozów śmierci na Majdanku i w Treblince.
Wczesnym rankiem 17 kwietnia 1943 roku zwłoki Michaela zostały przebrane za Martina, choć pojawiła się ostatnia przeszkoda: stopy były sztywne. Purchase, Montagu i Cholmondeley nie mogli założyć butów, więc znaleziono grzejnik elektryczny i stopy rozmrożono na tyle, by móc prawidłowo założyć obuwie. Zawartość kieszeni umieszczono przy ciele, a teczkę przymocowano.
21 kwietnia 1943 r. de Gaulle miał lecieć bombowcem Wellington do Szkocji, aby dokonać inspekcji Marynarki Wojennej Wolnej Francji.
30 kwietnia 1943 roku porucznik Norman Jewell, kapitan okrętu podwodnego HMS Seraph, odczytał 39. Psalm, a ciało Martina zostało delikatnie wrzucone do morza, gdzie prąd, wspomagany przez śruby okrętu podwodnego, miał wyrzucić je na brzeg w pobliżu Huelvy na hiszpańskim wybrzeżu Atlantyku.
W południe 1 maja przeprowadzono sekcję zwłok Michaela; Haselden był obecny i – aby zminimalizować szanse na to, że dwaj hiszpańscy lekarze zidentyfikują ciało jako trzymiesięczne zwłoki – zapytał, czy w upale dnia i przy zapachu zwłok lekarze nie powinni zakończyć sekcji i pójść na lunch.
5 maja teczka została przekazana do kwatery głównej marynarki wojennej w San Fernando koło Kadyksu w celu przesłania do Madrytu.
De Gaulle przeniósł swoją kwaterę główną do Algieru w maju 1943 r., opuszczając Wielką Brytanię, aby przebywać na terytorium Francji. Został pierwszym wspólnym szefem.
11 maja teczka, wraz z dokumentami, została zwrócona Haseldenowi przez władze hiszpańskie; przekazał ją do Londynu w torbie dyplomatycznej.
Churchill spotkał się z Rooseveltem na trzeciej konferencji w Waszyngtonie (kryptonim Trident) w maju.
14 maja 1943 roku wielki admirał Karl Dönitz spotkał się z Hitlerem, aby omówić niedawną wizytę Dönitza we Włoszech, jego spotkanie z włoskim przywódcą Benito Mussolinim oraz postępy wojny.
Niemieckie operacje na Atlantyku również ucierpiały. Do maja 1943 roku, w miarę jak alianckie środki przeciwdziałania stawały się coraz skuteczniejsze, znaczne straty niemieckich okrętów podwodnych wymusiły tymczasowe wstrzymanie niemieckiej kampanii morskiej na Atlantyku.
Sinatra podpisał kontrakt z Columbia Records jako artysta solowy 1 czerwca 1943 roku podczas strajku muzyków w latach 1942–44.
2 czerwca Churchill wysłał dwa samoloty pasażerskie i swojego przedstawiciela, Duffa Coopera, do Algieru, aby sprowadzić de Gaulle'a z powrotem do Wielkiej Brytanii.
W 1943 roku, w wieku 76 lat, Du Bois został nagle zwolniony ze swojego stanowiska na Uniwersytecie w Atlancie przez rektora uczelni, Rufusa Clementa.
Kolejny dekret, podpisany przez Bormanna 1 lipca 1943 r., przyznał Adolfowi Eichmannowi absolutną władzę nad Żydami, którzy odtąd podlegali wyłącznej jurysdykcji Gestapo.
Szukając większych wyzwań, poprosił o przydział do służby na morzu i 2 lipca 1943 roku został przydzielony do Marine Aircraft Group 25 oraz South Pacific Combat Air Transport Command (SCAT), wspierając logistykę operacji na teatrze działań wojennych na południowym Pacyfiku.
5 lipca 1943 roku Niemcy zaatakowali siły radzieckie wokół łuku kurskiego. W ciągu tygodnia siły niemieckie wyczerpały się w starciu z głęboko urzutowaną i dobrze przygotowaną obroną radziecką, a Hitler po raz pierwszy w czasie wojny odwołał operację, zanim osiągnęła ona sukces taktyczny lub operacyjny. Bitwa zakończyła się 23 sierpnia 1943 roku. Po bitwie Sowieci odzyskali terytorium wzdłuż frontu o szerokości 2000 km.
W lipcu 1943 roku War Production Board opracowała plan masowej dystrybucji zapasów penicyliny dla wojsk alianckich walczących w Europie.
9 lipca alianci dokonali inwazji na Sycylię w ramach operacji Husky. Niemieckie sygnały przechwycone przez GC&CS wykazały, że nawet cztery godziny po rozpoczęciu inwazji na Sycylię, dwadzieścia jeden samolotów opuściło wyspę, aby wzmocnić Sardynię. Przez znaczny czas po początkowej inwazji Hitler był wciąż przekonany, że atak na Bałkany jest nieuchronny, a pod koniec lipca wysłał generała Erwina Rommla do Salonik, aby przygotował obronę regionu. Zanim niemieckie dowództwo zdało sobie sprawę z błędu, było już za późno, by cokolwiek zmienić.
Podczas inwazji na Sycylię w lipcu 1943 roku, jako zastępca dowódcy Wallace, ocalił swój statek przed nocnym atakiem bombowców. Opracował plan wypuszczenia tratwy ze świecami dymnymi, co skutecznie odwróciło uwagę bombowców, pozwalając statkowi niezauważenie odpłynąć.
Aliancka inwazja na Sycylię, o kryptonimie operacja Husky, rozpoczęła się 9 lipca i zakończyła 17 sierpnia 1943 roku.
Operacja Kutuzow była pierwszą z dwóch kontrofensyw przeprowadzonych przez Armię Czerwoną w ramach strategicznej operacji ofensywnej pod Kurskiem. Rozpoczęła się 12 lipca 1943 roku na Wyżynie Środkoworosyjskiej przeciwko Grupie Armii Środek niemieckiego Wehrmachtu. Operacja rozpoczęła się 12 lipca i zakończyła 18 sierpnia 1943 roku zdobyciem Orła i likwidacją łuku orłowskiego.
Do 1943 roku dla dowództwa sił zbrojnych stało się jasne, że Niemcy przegrywają wojnę. Masowe morderstwa trwały jednak nadal, osiągając „gorączkowe” tempo w 1944 roku, kiedy w Auschwitz zagazowano prawie 500 000 ludzi.
25 lipca 1943 roku, gdy bitwa o Sycylię przybrała niekorzystny obrót dla sił Osi, Wielka Rada Faszystowska przegłosowała ograniczenie władzy Mussoliniego i przekazała kontrolę nad włoskimi siłami zbrojnymi królowi Wiktorowi Emanuelowi III. Następnego dnia Mussolini spotkał się z królem, który zdymisjonował go ze stanowiska premiera; były dyktator został następnie uwięziony. Nowy włoski rząd przejął władzę i rozpoczął tajne negocjacje z aliantami.
Komunikat włoskiego radia ogłaszający dymisję Mussoliniego i mianowanie Badoglio, 25 lipca 1943 roku.
W czerwcu 1943 roku Brytyjczycy i Amerykanie rozpoczęli strategiczną kampanię bombową przeciwko Niemcom, której celem było zakłócenie gospodarki wojennej, obniżenie morale i „pozbawienie dachu nad głową” ludności cywilnej. Bombardowanie ogniowe Hamburga było jednym z pierwszych ataków w tej kampanii, powodując znaczne straty w ludziach i infrastrukturze tego ważnego ośrodka przemysłowego.
Ingvar Kamprad założył IKEA w 1943 roku jako firmę zajmującą się głównie sprzedażą wysyłkową. Pięć lat później zaczęła sprzedawać meble.
Sowieci zdobyli Smoleńsk w drugiej bitwie o Smoleńsk, która rozpoczęła się 7 sierpnia i zakończyła 2 października 1943 roku.
W getcie białostockim 16 sierpnia żydowscy powstańcy walczyli przez pięć dni, gdy Niemcy ogłosili masowe deportacje.
Churchill ponownie spotkał się z Rooseveltem na pierwszej konferencji w Quebecu (kryptonim Quadrant) w sierpniu.
Bitwa o Dniepr (26 sierpnia – 23 grudnia) była jedną z największych operacji II wojny światowej, angażującą niemal 4 000 000 żołnierzy na froncie o długości 1400 kilometrów. Sowieci odzyskali lewobrzeżną Ukrainę, w tym miasto Kijów i Zagłębie Donieckie.
3 września 1943 roku zachodni alianci dokonali inwazji na kontynentalne Włochy. Inwazja trwała do 17 września 1943 roku.
Rozejm w Cassibile był zawieszeniem broni podpisanym 3 września 1943 roku przez Waltera Bedella Smitha i Giuseppe Castellano, a ogłoszonym 8 września, pomiędzy Królestwem Włoch a aliantami. Rozejm został zatwierdzony zarówno przez króla Wiktora Emanuela III, jak i włoskiego premiera Pietro Badoglio. Rozejm przewidywał kapitulację Włoch przed aliantami.
Operacja Achse, która trwała od 8 do 19 września, była kryptonimem niemieckiej operacji wspieranej przez włoskich faszystów, mającej na celu przymusowe rozbrojenie włoskich sił zbrojnych po zawieszeniu broni Włoch z aliantami 3 września 1943 roku. Niemcy w ciągu kilku dni rozbroili ponad milion włoskich żołnierzy, unicestwiając włoskie wojsko i państwo.
11 września cesarz nakazał Sugiyamie współpracę z marynarką w celu wdrożenia lepszego przygotowania wojskowego i zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia żołnierzom walczącym w Rabaul.
Mussolini został uratowany przez niemieckie wojska z więzienia w Campo Imperatore 12 września 1943 roku.
Niemieckie siły specjalne uratowały Mussoliniego, który wkrótce potem ustanowił nowe państwo marionetkowe w okupowanych przez Niemców Włoszech, zwane Włoską Republiką Socjalną, co doprowadziło do włoskiej wojny domowej.
1 października 1943 roku Nixon został awansowany na stopień porucznika. Następnie dowodził wysuniętymi oddziałami SCAT na wyspach Vella Lavella, Bougainville, a ostatecznie na Green Island (Nissan Island).
Pod koniec 1943 roku siły chińskie dokonały inwazji na północną Birmę, obległy wojska japońskie w Myitkyina i zdobyły górę Song.
W przemówieniu do przywódców partyjnych 6 października 1943 roku Heinrich Himmler powiedział, że wydał rozkaz rozstrzeliwania kobiet i dzieci, jednak Peter Longerich i Christian Gerlach piszą, że morderstwa kobiet i dzieci rozpoczęły się w różnym czasie na różnych obszarach, co sugeruje wpływ czynników lokalnych.
10 października został awansowany na stopień porucznika marynarki (lieutenant junior grade).
Włochy ostatecznie wypowiedziały wojnę nazistowskim Niemcom 13 października 1943 roku z Malty. Tysiące żołnierzy wysłano do walki z Niemcami, podczas gdy inni odmówili zmiany stron i dołączyli do Niemców. Rząd Badoglio zawarł polityczny rozejm z lewicowymi partyzantami dla dobra Włoch i w celu oczyszczenia kraju z nazistów.
14 października żydowscy więźniowie w Sobiborze podjęli próbę ucieczki, zabijając 11 oficerów SS oraz dwóch lub trzech ukraińskich i volksdeutschowskich strażników. Według Icchaka Arada była to największa liczba oficerów SS zabitych w jednym buncie.
W listopadzie 1943 roku ponad 60% populacji wyspy zostało ewakuowanych do obozów jenieckich w Surabai, pozostawiając łącznie niespełna 500 Chińczyków i Malajów oraz 15 Japończyków, którzy musieli przetrwać najlepiej jak potrafili.
Od listopada 1943 roku, podczas siedmiotygodniowej bitwy o Changde, Chińczycy zmusili Japonię do prowadzenia kosztownej wojny na wyczerpanie, oczekując jednocześnie na pomoc aliantów. Japończycy zdobyli miasto, ale później wycofali się w styczniu 1944 roku.
W latach 1942–1943 SS zlikwidowało większość żydowskich gett na terenie Generalnego Gubernatorstwa w Polsce i wysłało ich ludność do obozów w celu eksterminacji.
Między marcem 1942 a listopadem 1943 roku około 1 526 500 Żydów zostało zagazowanych w tych trzech obozach w komorach gazowych przy użyciu tlenku węgla ze spalin stacjonarnych silników Diesla.
Alianci zachodni przebijali się przez kilka linii obronnych, aż w połowie listopada dotarli do głównej niemieckiej linii obrony.
Podczas konferencji kairskiej w listopadzie 1943 roku Chiny, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone zdecydowały, że „w odpowiednim czasie Korea stanie się wolna i niepodległa”.
W listopadzie Churchill i Roosevelt spotkali się z chińskim generalissimusem Czang Kaj-szekiem na konferencji w Kairze (kryptonim Sextant).
W listopadzie 1943 roku Franklin D. Roosevelt i Winston Churchill spotkali się z Czang Kaj-szekiem w Kairze, w dniach od 22 do 26 listopada.
Kampania na Wyspach Gilberta i Marshalla była serią bitew toczonych od listopada 1943 do lutego 1944 roku na teatrze działań wojennych na Pacyfiku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Japonią. Były to pierwsze kroki ofensywy przez środkowy Pacyfik prowadzonej przez Flotę Pacyfiku Stanów Zjednoczonych oraz Korpus Piechoty Morskiej.
Po tym, jak partyzantom udało się przetrwać i uniknąć intensywnych ataków państw Osi między styczniem a czerwcem 1943 roku, a skala kolaboracji czetników stała się oczywista, przywódcy alianccy przenieśli swoje poparcie z Draży Mihailovicia na Tito. Król Piotr II, prezydent USA Franklin Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill dołączyli do radzieckiego premiera Józefa Stalina, oficjalnie uznając Tito i partyzantów na konferencji w Teheranie.
Najważniejsza konferencja roku odbyła się niedługo potem (od 28 listopada do 1 grudnia) w Teheranie (kryptonim Eureka), gdzie Churchill i Roosevelt spotkali się ze Stalinem na pierwszym ze spotkań „Wielkiej Trójki”.
Konferencja teherańska była spotkaniem strategicznym Józefa Stalina, Franklina D. Roosevelta i Winstona Churchilla, które odbyło się od 28 listopada do 1 grudnia 1943 roku, po anglo-sowieckiej inwazji na Iran.
Podczas II wojny światowej Brytyjczycy w Bletchley Park odnieśli szereg sukcesów w łamaniu zaszyfrowanej niemieckiej komunikacji wojskowej. Niemiecka maszyna szyfrująca, Enigma, została po raz pierwszy zaatakowana przy pomocy elektromechanicznych bomb, które często były obsługiwane przez kobiety. Aby złamać bardziej wyrafinowaną niemiecką maszynę Lorenz SZ 40/42, używaną do komunikacji wojskowej wysokiego szczebla, Max Newman i jego koledzy zlecili Flowersowi budowę Colossusa. Spędził on jedenaście miesięcy, od początku lutego 1943 roku, na projektowaniu i budowie pierwszego Colossusa. Po teście funkcjonalnym w grudniu 1943 roku, Colossus został wysłany do Bletchley Park, gdzie dotarł 18 stycznia 1944 roku. Colossus był pierwszym na świecie elektronicznym cyfrowym komputerem programowalnym.
W grudniu 1943 roku Parks zaangażowała się w ruch na rzecz praw obywatelskich, dołączyła do oddziału NAACP w Montgomery i została wybrana na sekretarza, co w tamtym czasie uważano za pracę dla kobiet. Później powiedziała: „Byłam tam jedyną kobietą, potrzebowali sekretarza, a ja byłam zbyt nieśmiała, by odmówić”. Funkcję tę pełniła do 1957 roku.
Churchill i Roosevelt odbyli drugą konferencję w Kairze z prezydentem Turcji Ismetem Inönü, ale nie byli w stanie uzyskać od Turcji żadnego zobowiązania do przystąpienia do aliantów.
W grudniu 1943 roku prezydent Roosevelt zdecydował, że to Eisenhower – a nie Marshall – będzie Naczelnym Dowódcą Alianckim w Europie. W następnym miesiącu wznowił dowodzenie nad ETOUSA, a w kolejnym miesiącu został oficjalnie wyznaczony na Naczelnego Dowódcę Alianckich Sił Ekspedycyjnych (SHAEF), pełniąc podwójną rolę aż do zakończenia działań wojennych w Europie w maju 1945 roku.
Churchill udał się z Kairu do Tunisu, przybywając tam 10 grudnia, początkowo jako gość Eisenhowera (niedługo potem Eisenhower objął stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Alianckich w nowo utworzonym w Londynie SHAEF). Podczas pobytu w Tunisie Churchill poważnie zachorował na migotanie przedsionków i musiał pozostać na miejscu aż do okresu po Bożym Narodzeniu, podczas gdy do zapewnienia mu powrotu do zdrowia sprowadzono szereg specjalistów. Clementine i Colville przybyli, by dotrzymać mu towarzystwa; Colville właśnie wrócił na Downing Street po ponad dwóch latach służby w RAF.
Sinatra nie służył w wojsku podczas II wojny światowej. 11 grudnia 1943 roku został oficjalnie zaklasyfikowany przez komisję poborową jako 4-F („poborowy niezdolny do służby wojskowej”) z powodu perforacji błony bębenkowej. Jednak akta armii amerykańskiej podawały, że Sinatra był „nieodpowiednim materiałem z punktu widzenia psychiatrycznego”, ale jego niestabilność emocjonalna została ukryta, aby uniknąć „niepotrzebnych nieprzyjemności zarówno dla poborowego, jak i służby poborowej”.
Odrzucając oferty pracy z Fisk i Howard, Du Bois ponownie dołączył do NAACP jako dyrektor Departamentu Badań Specjalnych. Ku zaskoczeniu wielu liderów NAACP, Du Bois zaangażował się w pracę z wigorem i determinacją.
W 1943 roku Elżbieta podjęła swoje pierwsze samodzielne wystąpienie publiczne podczas wizyty u Grenadier Guards, których pułkownikiem została mianowana rok wcześniej.
Było to w czasie II wojny światowej, a 30 grudnia 1943 roku Borgo San Lorenzo zostało poddane gwałtownemu bombardowaniu przez aliantów: wiele fabryk zostało zniszczonych, a wielu robotników, w tym Soriani, zginęło. Tego wieczoru Fido jak zwykle pojawił się na przystanku, ale nie doczekał się wysiadającego ukochanego pana.
Czang zaatakował KPCh w 1943 roku publikacją propagandową „Losy Chin”, która kwestionowała władzę KPCh po wojnie, podczas gdy KPCh zdecydowanie sprzeciwiała się przywództwu Czanga i określała jego reżim jako faszystowski, próbując wykreować negatywny wizerunek publiczny. Obaj przywódcy wiedzieli, że rozpoczęła się między nimi śmiertelna walka.
Władza i realne wpływy Bormanna znacznie wzrosły w czasie wojny. Na początku 1943 r. wojna doprowadziła do kryzysu siły roboczej w reżimie. Hitler utworzył trzyosobowy komitet z przedstawicielami państwa, armii i partii, próbując scentralizować kontrolę nad gospodarką wojenną. Członkami komitetu byli Hans Lammers, feldmarszałek Wilhelm Keitel oraz Bormann, który kontrolował partię.
W 1900 roku Montgomery wprowadziło rozporządzenie miejskie dotyczące segregacji pasażerów autobusów według rasy. Konduktorzy byli upoważnieni do wyznaczania miejsc w celu osiągnięcia tego celu. Pewnego dnia w 1943 roku Parks wsiadła do autobusu i zapłaciła za przejazd. Następnie zajęła miejsce, ale kierowca James F. Blake nakazał jej przestrzegać przepisów miejskich i wejść do autobusu ponownie tylnymi drzwiami. Gdy Parks wysiadła z pojazdu, Blake odjechał bez niej. Parks czekała na kolejny autobus, zdeterminowana, by nigdy więcej nie jechać z Blakiem.
Ludobójstwo Ormian miało miejsce przed ukucie terminu „ludobójstwo”. Angielskie słowa i zwroty używane przez współczesne relacje do opisania tego wydarzenia to m.in. „masakry”, „okrucieństwa”, „unicestwienie”, „holokaust”, „morderstwo narodu”, „eksterminacja rasy” oraz „zbrodnia przeciwko ludzkości”. Raphael Lemkin ukuł termin „ludobójstwo” w 1943 roku, mając na uwadze los Ormian; później wyjaśnił: „zdarzało się to tak wiele razy... Przydarzyło się Ormianom, a potem, po Ormianach, Hitler podjął działania”.
Kolejna część interesów Hughesa leżała w lotnictwie, liniach lotniczych oraz przemyśle lotniczym i obronnym. Hughes był entuzjastą lotnictwa i pilotem przez całe życie. Przeżył cztery wypadki lotnicze: jeden w Thomas-Morse Scout podczas kręcenia filmu „Aniołowie piekieł”, jeden podczas ustanawiania rekordu prędkości w Hughes Racer oraz jeden nad jeziorem Mead w 1943 roku.
W 1943 roku parkiet handlowy zostaje otwarty dla kobiet, podczas gdy mężczyźni służyli w czasie II wojny światowej.
W Algierze w 1943 r. Eisenhower osobiście zapewnił de Gaulle'a, że francuskie siły wyzwolą Paryż i zorganizował przeniesienie dywizji armii francuskiego generała Philippe'a Leclerca de Hauteclocque'a z Afryki Północnej do Wielkiej Brytanii w celu przeprowadzenia tego wyzwolenia.
W Casablance w 1943 r. Churchill poparł de Gaulle'a jako ucieleśnienie armii francuskiej, która w przeciwnym razie byłaby pokonana, stwierdzając: „De Gaulle jest duchem tej armii. Być może ostatni ocalały z rasy wojowników”.
7 stycznia 1943 roku, w wieku 86 lat, Tesla zmarł samotnie w pokoju 3327 hotelu New Yorker.
W 1943 roku Mussolini zaproponował teorię uspołecznienia gospodarczego.
Goebbels wywierał presję na Hitlera, aby wprowadził środki prowadzące do „wojny totalnej”, w tym zamykanie firm nieistotnych dla wysiłku wojennego, przymusową pracę kobiet oraz wcielanie do Wehrmachtu mężczyzn z zawodów dotychczas zwolnionych ze służby.
Guadalcanal szybko stał się punktem zapalnym dla obu stron, angażując znaczne siły wojskowe i okręty w bitwie o wyspę. Na początku 1943 roku Japończycy zostali pokonani na Guadalcanal i wycofali swoje wojska. Operacja Ke była w dużej mierze udaną ewakuacją sił japońskich z Guadalcanal. Operacja miała miejsce między 14 stycznia a 7 lutego 1943 roku. Ewakuację przeprowadzono w nocy 1, 4 i 7 lutego przy użyciu niszczycieli. 9 lutego siły alianckie zorientowały się, że Japończycy opuścili wyspę i ogłosiły Guadalcanal bezpiecznym, kończąc sześciomiesięczną kampanię o kontrolę nad wyspą.
14 stycznia 1943 roku został awansowany na porucznika i wysłany do jednostki filmowej Provisional Task Force Show Unit w Burbank w Kalifornii, zajmującej się produkcją filmu This Is the Army.
Podczas konferencji w Casablance w styczniu 1943 roku alianccy planiści uzgodnili wybór Sycylii – pod kryptonimem operacja Husky – i zdecydowali o przeprowadzeniu inwazji najpóźniej w lipcu. Wśród planistów alianckich istniała obawa, że Sycylia jest oczywistym wyborem – Churchill miał rzekomo powiedzieć: „Każdy, poza kompletnym głupcem, wiedziałby, że chodzi o Sycylię” – oraz że gromadzenie zasobów do inwazji zostanie wykryte.
Podczas konferencji w Casablance na początku 1943 roku alianci powtórzyli deklaracje wydane w 1942 roku i zażądali bezwarunkowej kapitulacji swoich wrogów. Brytyjczycy i Amerykanie zgodzili się kontynuować inicjatywę na Morzu Śródziemnym poprzez inwazję na Sycylię, aby w pełni zabezpieczyć śródziemnomorskie szlaki zaopatrzeniowe.
W styczniu 1943 roku Churchill spotkał się z Rooseveltem na konferencji w Casablance (kryptonim Symbol), która trwała dziesięć dni. Uczestniczył w niej również generał Charles de Gaulle w imieniu Wolnych Francuzów. Stalin miał nadzieję wziąć udział, ale odmówił ze względu na sytuację pod Stalingradem. Choć Churchill wyrażał wątpliwości w tej sprawie, tak zwana Deklaracja z Casablanki zobowiązała aliantów do zapewnienia „bezwarunkowej kapitulacji” państw Osi.
15 stycznia 1943 r. Hitler mianował Goebbelsa szefem nowo utworzonego komitetu ds. szkód wojennych, co oznaczało, że Goebbels nominalnie odpowiadał za ogólnokrajową obronę cywilną i schrony, a także za ocenę i naprawę zniszczonych budynków.
28 stycznia 1943 roku Bentley Purchase skontaktował się z Montagu z wiadomością, że zlokalizował odpowiednie ciało, prawdopodobnie Glyndwra Michaela, włóczęgi, który zmarł po zjedzeniu trutki na szczury zawierającej fosfor.
Po entuzjastycznej reakcji na swoje przemówienie z 30 stycznia 1943 r. na ten temat, Goebbels uwierzył, że ma poparcie narodu niemieckiego w swoim wezwaniu do wojny totalnej.
Katastrofalna klęska w bitwie pod Stalingradem (luty 1943 r.) była trudną sprawą do przedstawienia niemieckiej opinii publicznej, która była coraz bardziej zmęczona wojną i sceptyczna co do możliwości jej wygrania.
Montagu wybrał kryptonim Mincemeat z listy centralnie przechowywanych dostępnych możliwości. 4 lutego 1943 roku Montagu i Cholmondeley złożyli swój plan operacji w Komitecie Dwudziestu; było to przerobienie planu „Koń trojański” autorstwa Cholmondeleya.
Z Maroka Churchill udał się do Kairu, Adany, na Cypr, ponownie do Kairu i do Algieru w różnych celach. Churchill wrócił do domu 7 lutego, będąc poza krajem przez prawie miesiąc.
Treblinka była obozem zagłady, zbudowanym i obsługiwanym przez nazistowskie Niemcy w okupowanej Polsce podczas II wojny światowej. Znajdował się w lesie na północny wschód od Warszawy, 4 km na południe od wsi Treblinka, na terenie dzisiejszego województwa mazowieckiego.
Kolejne przemówienie Goebbelsa, wygłoszone 18 lutego 1943 r. w Pałacu Sportu (Sportpalast), było pełnym pasji żądaniem, aby słuchacze zaangażowali się w wojnę totalną, którą przedstawił jako jedyny sposób na powstrzymanie bolszewickiej nawałnicy i ocalenie narodu niemieckiego przed zagładą. Przemówienie zawierało również silny element antysemicki i sugerowało trwającą już eksterminację narodu żydowskiego.
Trzecia bitwa o Charków była serią starć na froncie wschodnim, podjętych przez niemiecką Grupę Armii Południe przeciwko Armii Czerwonej w okresie od 19 lutego do 15 marca 1943 roku. Niemieckie kontruderzenie doprowadziło do odzyskania miast Charków i Biełgorod.
22 lutego 1943 roku Zajcew otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Powrócił na front i zakończył wojnę podczas bitwy o wzgórza Seelow w Niemczech, w stopniu kapitana. W 1943 roku został członkiem Partii Komunistycznej.
Turing powrócił do Bletchley Park w marcu 1943 roku. Podczas jego nieobecności Hugh Alexander oficjalnie objął stanowisko szefa Hut 8, choć de facto pełnił tę funkcję już od jakiegoś czasu (Turing nie wykazywał większego zainteresowania codziennym zarządzaniem sekcją). Turing został głównym konsultantem ds. kryptologii w Bletchley Park.
Krakowscy Żydzi zostali uwięzieni w getcie krakowskim sześć miesięcy po wkroczeniu wojsk niemieckich do Krakowa. Getto zostało całkowicie zlikwidowane w 1943 roku. Osoby uznane za użyteczne (do pracy przymusowej) wysłano do Płaszowa, w tym pracowników Schindlera i Sterna. Pozostałych wysłano do różnych obozów zagłady na terenie Polski. W Płaszowie Stern i jego brat Natan, wraz z Mietkiem Pemperem i Josephem Bau, zostali zmuszeni do pracy w biurze obozowym, gdzie często kontaktowali się z osławionym komendantem obozu, Amonem Göthem. Stern pomagał Pemperowi w staraniach o zapobieżenie zamknięciu i likwidacji Płaszowa, wiedząc, że choć warunki tam były straszne, likwidacja prawdopodobnie oznaczałaby śmierć każdego więźnia. Stern utrzymywał kontakt ze Schindlerem przez cały ten czas i pracował na rzecz poprawy warunków życia Żydów, w tym przenosząc pracowników do fabryki Schindlera, rozdzielając pieniądze z pomocy i próbując informować świat zewnętrzny o ich trudnej sytuacji.
20 marca 1943 roku Mao Zedong został przewodniczącym Komunistycznej Partii Chin, a aby usprawnić operacje wojskowe Armii Czerwonej, Mao jako przewodniczący Komunistycznej Partii Chin mianował swojego bliskiego współpracownika, generała Zhu De, głównodowodzącym.
1 kwietnia 1943 r. Goebbels został mianowany Stadtpräsidentem Berlina, jednocząc tym samym pod swoją kontrolą najwyższe urzędy partyjne i państwowe w mieście.
Pochłonięty sprawami wojskowymi i spędzający większość czasu w swojej kwaterze głównej na froncie wschodnim, Hitler zaczął coraz bardziej polegać na Bormannie w kwestii prowadzenia polityki wewnętrznej kraju. 12 kwietnia 1943 r. Hitler oficjalnie mianował Bormanna sekretarzem osobistym Führera. Do tego czasu Bormann sprawował de facto kontrolę nad wszystkimi sprawami wewnętrznymi, a ta nowa nominacja dała mu uprawnienia do działania w charakterze oficjalnym w każdej sprawie.
13 kwietnia 1943 roku komitet Szefów Sztabów spotkał się i zgodził, że plan powinien być kontynuowany. Komitet poinformował pułkownika Johna Bevana – szefa London Controlling Section, który kontrolował planowanie i koordynację operacji dezinformacyjnych – że musi uzyskać ostateczną zgodę Churchilla.
Powstanie w getcie warszawskim było aktem żydowskiego oporu w 1943 roku w getcie warszawskim w okupowanej przez Niemców Polsce podczas II wojny światowej, mającym na celu sprzeciw wobec ostatecznej próby nazistowskich Niemiec deportacji pozostałej ludności getta do obozów śmierci na Majdanku i w Treblince.
Wczesnym rankiem 17 kwietnia 1943 roku zwłoki Michaela zostały przebrane za Martina, choć pojawiła się ostatnia przeszkoda: stopy były sztywne. Purchase, Montagu i Cholmondeley nie mogli założyć butów, więc znaleziono grzejnik elektryczny i stopy rozmrożono na tyle, by móc prawidłowo założyć obuwie. Zawartość kieszeni umieszczono przy ciele, a teczkę przymocowano.
21 kwietnia 1943 r. de Gaulle miał lecieć bombowcem Wellington do Szkocji, aby dokonać inspekcji Marynarki Wojennej Wolnej Francji.
30 kwietnia 1943 roku porucznik Norman Jewell, kapitan okrętu podwodnego HMS Seraph, odczytał 39. Psalm, a ciało Martina zostało delikatnie wrzucone do morza, gdzie prąd, wspomagany przez śruby okrętu podwodnego, miał wyrzucić je na brzeg w pobliżu Huelvy na hiszpańskim wybrzeżu Atlantyku.
W południe 1 maja przeprowadzono sekcję zwłok Michaela; Haselden był obecny i – aby zminimalizować szanse na to, że dwaj hiszpańscy lekarze zidentyfikują ciało jako trzymiesięczne zwłoki – zapytał, czy w upale dnia i przy zapachu zwłok lekarze nie powinni zakończyć sekcji i pójść na lunch.
5 maja teczka została przekazana do kwatery głównej marynarki wojennej w San Fernando koło Kadyksu w celu przesłania do Madrytu.
De Gaulle przeniósł swoją kwaterę główną do Algieru w maju 1943 r., opuszczając Wielką Brytanię, aby przebywać na terytorium Francji. Został pierwszym wspólnym szefem.
11 maja teczka, wraz z dokumentami, została zwrócona Haseldenowi przez władze hiszpańskie; przekazał ją do Londynu w torbie dyplomatycznej.
Churchill spotkał się z Rooseveltem na trzeciej konferencji w Waszyngtonie (kryptonim Trident) w maju.
14 maja 1943 roku wielki admirał Karl Dönitz spotkał się z Hitlerem, aby omówić niedawną wizytę Dönitza we Włoszech, jego spotkanie z włoskim przywódcą Benito Mussolinim oraz postępy wojny.
Niemieckie operacje na Atlantyku również ucierpiały. Do maja 1943 roku, w miarę jak alianckie środki przeciwdziałania stawały się coraz skuteczniejsze, znaczne straty niemieckich okrętów podwodnych wymusiły tymczasowe wstrzymanie niemieckiej kampanii morskiej na Atlantyku.
Sinatra podpisał kontrakt z Columbia Records jako artysta solowy 1 czerwca 1943 roku podczas strajku muzyków w latach 1942–44.
2 czerwca Churchill wysłał dwa samoloty pasażerskie i swojego przedstawiciela, Duffa Coopera, do Algieru, aby sprowadzić de Gaulle'a z powrotem do Wielkiej Brytanii.
W 1943 roku, w wieku 76 lat, Du Bois został nagle zwolniony ze swojego stanowiska na Uniwersytecie w Atlancie przez rektora uczelni, Rufusa Clementa.
Kolejny dekret, podpisany przez Bormanna 1 lipca 1943 r., przyznał Adolfowi Eichmannowi absolutną władzę nad Żydami, którzy odtąd podlegali wyłącznej jurysdykcji Gestapo.
Szukając większych wyzwań, poprosił o przydział do służby na morzu i 2 lipca 1943 roku został przydzielony do Marine Aircraft Group 25 oraz South Pacific Combat Air Transport Command (SCAT), wspierając logistykę operacji na teatrze działań wojennych na południowym Pacyfiku.
5 lipca 1943 roku Niemcy zaatakowali siły radzieckie wokół łuku kurskiego. W ciągu tygodnia siły niemieckie wyczerpały się w starciu z głęboko urzutowaną i dobrze przygotowaną obroną radziecką, a Hitler po raz pierwszy w czasie wojny odwołał operację, zanim osiągnęła ona sukces taktyczny lub operacyjny. Bitwa zakończyła się 23 sierpnia 1943 roku. Po bitwie Sowieci odzyskali terytorium wzdłuż frontu o szerokości 2000 km.
W lipcu 1943 roku War Production Board opracowała plan masowej dystrybucji zapasów penicyliny dla wojsk alianckich walczących w Europie.
9 lipca alianci dokonali inwazji na Sycylię w ramach operacji Husky. Niemieckie sygnały przechwycone przez GC&CS wykazały, że nawet cztery godziny po rozpoczęciu inwazji na Sycylię, dwadzieścia jeden samolotów opuściło wyspę, aby wzmocnić Sardynię. Przez znaczny czas po początkowej inwazji Hitler był wciąż przekonany, że atak na Bałkany jest nieuchronny, a pod koniec lipca wysłał generała Erwina Rommla do Salonik, aby przygotował obronę regionu. Zanim niemieckie dowództwo zdało sobie sprawę z błędu, było już za późno, by cokolwiek zmienić.
Podczas inwazji na Sycylię w lipcu 1943 roku, jako zastępca dowódcy Wallace, ocalił swój statek przed nocnym atakiem bombowców. Opracował plan wypuszczenia tratwy ze świecami dymnymi, co skutecznie odwróciło uwagę bombowców, pozwalając statkowi niezauważenie odpłynąć.
Aliancka inwazja na Sycylię, o kryptonimie operacja Husky, rozpoczęła się 9 lipca i zakończyła 17 sierpnia 1943 roku.
Operacja Kutuzow była pierwszą z dwóch kontrofensyw przeprowadzonych przez Armię Czerwoną w ramach strategicznej operacji ofensywnej pod Kurskiem. Rozpoczęła się 12 lipca 1943 roku na Wyżynie Środkoworosyjskiej przeciwko Grupie Armii Środek niemieckiego Wehrmachtu. Operacja rozpoczęła się 12 lipca i zakończyła 18 sierpnia 1943 roku zdobyciem Orła i likwidacją łuku orłowskiego.
Do 1943 roku dla dowództwa sił zbrojnych stało się jasne, że Niemcy przegrywają wojnę. Masowe morderstwa trwały jednak nadal, osiągając „gorączkowe” tempo w 1944 roku, kiedy w Auschwitz zagazowano prawie 500 000 ludzi.
25 lipca 1943 roku, gdy bitwa o Sycylię przybrała niekorzystny obrót dla sił Osi, Wielka Rada Faszystowska przegłosowała ograniczenie władzy Mussoliniego i przekazała kontrolę nad włoskimi siłami zbrojnymi królowi Wiktorowi Emanuelowi III. Następnego dnia Mussolini spotkał się z królem, który zdymisjonował go ze stanowiska premiera; były dyktator został następnie uwięziony. Nowy włoski rząd przejął władzę i rozpoczął tajne negocjacje z aliantami.
Komunikat włoskiego radia ogłaszający dymisję Mussoliniego i mianowanie Badoglio, 25 lipca 1943 roku.
W czerwcu 1943 roku Brytyjczycy i Amerykanie rozpoczęli strategiczną kampanię bombową przeciwko Niemcom, której celem było zakłócenie gospodarki wojennej, obniżenie morale i „pozbawienie dachu nad głową” ludności cywilnej. Bombardowanie ogniowe Hamburga było jednym z pierwszych ataków w tej kampanii, powodując znaczne straty w ludziach i infrastrukturze tego ważnego ośrodka przemysłowego.
Ingvar Kamprad założył IKEA w 1943 roku jako firmę zajmującą się głównie sprzedażą wysyłkową. Pięć lat później zaczęła sprzedawać meble.
Sowieci zdobyli Smoleńsk w drugiej bitwie o Smoleńsk, która rozpoczęła się 7 sierpnia i zakończyła 2 października 1943 roku.
W getcie białostockim 16 sierpnia żydowscy powstańcy walczyli przez pięć dni, gdy Niemcy ogłosili masowe deportacje.
Churchill ponownie spotkał się z Rooseveltem na pierwszej konferencji w Quebecu (kryptonim Quadrant) w sierpniu.
Bitwa o Dniepr (26 sierpnia – 23 grudnia) była jedną z największych operacji II wojny światowej, angażującą niemal 4 000 000 żołnierzy na froncie o długości 1400 kilometrów. Sowieci odzyskali lewobrzeżną Ukrainę, w tym miasto Kijów i Zagłębie Donieckie.
3 września 1943 roku zachodni alianci dokonali inwazji na kontynentalne Włochy. Inwazja trwała do 17 września 1943 roku.
Rozejm w Cassibile był zawieszeniem broni podpisanym 3 września 1943 roku przez Waltera Bedella Smitha i Giuseppe Castellano, a ogłoszonym 8 września, pomiędzy Królestwem Włoch a aliantami. Rozejm został zatwierdzony zarówno przez króla Wiktora Emanuela III, jak i włoskiego premiera Pietro Badoglio. Rozejm przewidywał kapitulację Włoch przed aliantami.
Operacja Achse, która trwała od 8 do 19 września, była kryptonimem niemieckiej operacji wspieranej przez włoskich faszystów, mającej na celu przymusowe rozbrojenie włoskich sił zbrojnych po zawieszeniu broni Włoch z aliantami 3 września 1943 roku. Niemcy w ciągu kilku dni rozbroili ponad milion włoskich żołnierzy, unicestwiając włoskie wojsko i państwo.
11 września cesarz nakazał Sugiyamie współpracę z marynarką w celu wdrożenia lepszego przygotowania wojskowego i zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia żołnierzom walczącym w Rabaul.
Mussolini został uratowany przez niemieckie wojska z więzienia w Campo Imperatore 12 września 1943 roku.
Niemieckie siły specjalne uratowały Mussoliniego, który wkrótce potem ustanowił nowe państwo marionetkowe w okupowanych przez Niemców Włoszech, zwane Włoską Republiką Socjalną, co doprowadziło do włoskiej wojny domowej.
1 października 1943 roku Nixon został awansowany na stopień porucznika. Następnie dowodził wysuniętymi oddziałami SCAT na wyspach Vella Lavella, Bougainville, a ostatecznie na Green Island (Nissan Island).
Pod koniec 1943 roku siły chińskie dokonały inwazji na północną Birmę, obległy wojska japońskie w Myitkyina i zdobyły górę Song.
W przemówieniu do przywódców partyjnych 6 października 1943 roku Heinrich Himmler powiedział, że wydał rozkaz rozstrzeliwania kobiet i dzieci, jednak Peter Longerich i Christian Gerlach piszą, że morderstwa kobiet i dzieci rozpoczęły się w różnym czasie na różnych obszarach, co sugeruje wpływ czynników lokalnych.
10 października został awansowany na stopień porucznika marynarki (lieutenant junior grade).
Włochy ostatecznie wypowiedziały wojnę nazistowskim Niemcom 13 października 1943 roku z Malty. Tysiące żołnierzy wysłano do walki z Niemcami, podczas gdy inni odmówili zmiany stron i dołączyli do Niemców. Rząd Badoglio zawarł polityczny rozejm z lewicowymi partyzantami dla dobra Włoch i w celu oczyszczenia kraju z nazistów.
14 października żydowscy więźniowie w Sobiborze podjęli próbę ucieczki, zabijając 11 oficerów SS oraz dwóch lub trzech ukraińskich i volksdeutschowskich strażników. Według Icchaka Arada była to największa liczba oficerów SS zabitych w jednym buncie.
W listopadzie 1943 roku ponad 60% populacji wyspy zostało ewakuowanych do obozów jenieckich w Surabai, pozostawiając łącznie niespełna 500 Chińczyków i Malajów oraz 15 Japończyków, którzy musieli przetrwać najlepiej jak potrafili.
Od listopada 1943 roku, podczas siedmiotygodniowej bitwy o Changde, Chińczycy zmusili Japonię do prowadzenia kosztownej wojny na wyczerpanie, oczekując jednocześnie na pomoc aliantów. Japończycy zdobyli miasto, ale później wycofali się w styczniu 1944 roku.
W latach 1942–1943 SS zlikwidowało większość żydowskich gett na terenie Generalnego Gubernatorstwa w Polsce i wysłało ich ludność do obozów w celu eksterminacji.
Między marcem 1942 a listopadem 1943 roku około 1 526 500 Żydów zostało zagazowanych w tych trzech obozach w komorach gazowych przy użyciu tlenku węgla ze spalin stacjonarnych silników Diesla.
Alianci zachodni przebijali się przez kilka linii obronnych, aż w połowie listopada dotarli do głównej niemieckiej linii obrony.
Podczas konferencji kairskiej w listopadzie 1943 roku Chiny, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone zdecydowały, że „w odpowiednim czasie Korea stanie się wolna i niepodległa”.
W listopadzie Churchill i Roosevelt spotkali się z chińskim generalissimusem Czang Kaj-szekiem na konferencji w Kairze (kryptonim Sextant).
W listopadzie 1943 roku Franklin D. Roosevelt i Winston Churchill spotkali się z Czang Kaj-szekiem w Kairze, w dniach od 22 do 26 listopada.
Kampania na Wyspach Gilberta i Marshalla była serią bitew toczonych od listopada 1943 do lutego 1944 roku na teatrze działań wojennych na Pacyfiku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Japonią. Były to pierwsze kroki ofensywy przez środkowy Pacyfik prowadzonej przez Flotę Pacyfiku Stanów Zjednoczonych oraz Korpus Piechoty Morskiej.
Po tym, jak partyzantom udało się przetrwać i uniknąć intensywnych ataków państw Osi między styczniem a czerwcem 1943 roku, a skala kolaboracji czetników stała się oczywista, przywódcy alianccy przenieśli swoje poparcie z Draży Mihailovicia na Tito. Król Piotr II, prezydent USA Franklin Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill dołączyli do radzieckiego premiera Józefa Stalina, oficjalnie uznając Tito i partyzantów na konferencji w Teheranie.
Najważniejsza konferencja roku odbyła się niedługo potem (od 28 listopada do 1 grudnia) w Teheranie (kryptonim Eureka), gdzie Churchill i Roosevelt spotkali się ze Stalinem na pierwszym ze spotkań „Wielkiej Trójki”.
Konferencja teherańska była spotkaniem strategicznym Józefa Stalina, Franklina D. Roosevelta i Winstona Churchilla, które odbyło się od 28 listopada do 1 grudnia 1943 roku, po anglo-sowieckiej inwazji na Iran.
Podczas II wojny światowej Brytyjczycy w Bletchley Park odnieśli szereg sukcesów w łamaniu zaszyfrowanej niemieckiej komunikacji wojskowej. Niemiecka maszyna szyfrująca, Enigma, została po raz pierwszy zaatakowana przy pomocy elektromechanicznych bomb, które często były obsługiwane przez kobiety. Aby złamać bardziej wyrafinowaną niemiecką maszynę Lorenz SZ 40/42, używaną do komunikacji wojskowej wysokiego szczebla, Max Newman i jego koledzy zlecili Flowersowi budowę Colossusa. Spędził on jedenaście miesięcy, od początku lutego 1943 roku, na projektowaniu i budowie pierwszego Colossusa. Po teście funkcjonalnym w grudniu 1943 roku, Colossus został wysłany do Bletchley Park, gdzie dotarł 18 stycznia 1944 roku. Colossus był pierwszym na świecie elektronicznym cyfrowym komputerem programowalnym.
W grudniu 1943 roku Parks zaangażowała się w ruch na rzecz praw obywatelskich, dołączyła do oddziału NAACP w Montgomery i została wybrana na sekretarza, co w tamtym czasie uważano za pracę dla kobiet. Później powiedziała: „Byłam tam jedyną kobietą, potrzebowali sekretarza, a ja byłam zbyt nieśmiała, by odmówić”. Funkcję tę pełniła do 1957 roku.
Churchill i Roosevelt odbyli drugą konferencję w Kairze z prezydentem Turcji Ismetem Inönü, ale nie byli w stanie uzyskać od Turcji żadnego zobowiązania do przystąpienia do aliantów.
W grudniu 1943 roku prezydent Roosevelt zdecydował, że to Eisenhower – a nie Marshall – będzie Naczelnym Dowódcą Alianckim w Europie. W następnym miesiącu wznowił dowodzenie nad ETOUSA, a w kolejnym miesiącu został oficjalnie wyznaczony na Naczelnego Dowódcę Alianckich Sił Ekspedycyjnych (SHAEF), pełniąc podwójną rolę aż do zakończenia działań wojennych w Europie w maju 1945 roku.
Churchill udał się z Kairu do Tunisu, przybywając tam 10 grudnia, początkowo jako gość Eisenhowera (niedługo potem Eisenhower objął stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Alianckich w nowo utworzonym w Londynie SHAEF). Podczas pobytu w Tunisie Churchill poważnie zachorował na migotanie przedsionków i musiał pozostać na miejscu aż do okresu po Bożym Narodzeniu, podczas gdy do zapewnienia mu powrotu do zdrowia sprowadzono szereg specjalistów. Clementine i Colville przybyli, by dotrzymać mu towarzystwa; Colville właśnie wrócił na Downing Street po ponad dwóch latach służby w RAF.
Sinatra nie służył w wojsku podczas II wojny światowej. 11 grudnia 1943 roku został oficjalnie zaklasyfikowany przez komisję poborową jako 4-F („poborowy niezdolny do służby wojskowej”) z powodu perforacji błony bębenkowej. Jednak akta armii amerykańskiej podawały, że Sinatra był „nieodpowiednim materiałem z punktu widzenia psychiatrycznego”, ale jego niestabilność emocjonalna została ukryta, aby uniknąć „niepotrzebnych nieprzyjemności zarówno dla poborowego, jak i służby poborowej”.
Odrzucając oferty pracy z Fisk i Howard, Du Bois ponownie dołączył do NAACP jako dyrektor Departamentu Badań Specjalnych. Ku zaskoczeniu wielu liderów NAACP, Du Bois zaangażował się w pracę z wigorem i determinacją.
W 1943 roku Elżbieta podjęła swoje pierwsze samodzielne wystąpienie publiczne podczas wizyty u Grenadier Guards, których pułkownikiem została mianowana rok wcześniej.
Było to w czasie II wojny światowej, a 30 grudnia 1943 roku Borgo San Lorenzo zostało poddane gwałtownemu bombardowaniu przez aliantów: wiele fabryk zostało zniszczonych, a wielu robotników, w tym Soriani, zginęło. Tego wieczoru Fido jak zwykle pojawił się na przystanku, ale nie doczekał się wysiadającego ukochanego pana.
