Podczas służby ze swoim plutonem w 1944 roku na Guam i Filipinach otrzymał dwa medale Brązowej Gwiazdy z odznaką „V” za wyjątkowe męstwo w niesieniu pomocy rannym żołnierzom pod ostrzałem. Podczas bitwy o Okinawę uratował życie 50–100 rannym piechurom na terenie znanym 96. dywizji jako Maeda Escarpment lub Przełęcz ocalonych (Hacksaw Ridge).
W 1944 roku ukończył Cesarski Uniwersytet w Osace z dyplomem z fizyki. Następnie został mianowany podporucznikiem w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii i służył podczas II wojny światowej. W trakcie służby Morita poznał swojego przyszłego partnera biznesowego, Masaru Ibukę, w wojennej komisji badawczej marynarki.
Przez kolejne lata, od 1943 do 1945 roku, serię nierozstrzygniętych, a następnie zdecydowanie przegranych starć morskich i lądowych przedstawiano opinii publicznej jako serię wielkich zwycięstw. Dopiero stopniowo do Japończyków zaczęło docierać, że sytuacja jest bardzo ponura z powodu rosnących niedoborów żywności, leków i paliwa, gdy amerykańskie okręty podwodne zaczęły niszczyć japońską żeglugę. Od połowy 1944 roku amerykańskie naloty na japońskie miasta uczyniły z niekończących się opowieści o zwycięstwach kpinę.
W 1944 roku jego rodzina przeprowadziła się do miasta Czittagong, a on sam przeniósł się ze szkoły wiejskiej do Szkoły Podstawowej Lamabazar.
W szczytowym okresie w 1944 roku firma zatrudniała około 1750 pracowników, z których tysiąc stanowili Żydzi. Schindler pomagał również prowadzić Schlomo Wiener Ltd, hurtownię sprzedającą jego wyroby emaliowane, i był dzierżawcą Prokosziner Glashütte, huty szkła.
W 1944 roku, jako sekretarz, badała sprawę zbiorowego gwałtu na Recy Taylor, czarnoskórej kobiecie z Abbeville w Alabamie. Parks wraz z innymi działaczami na rzecz praw obywatelskich zorganizowała „Komitet na rzecz Równej Sprawiedliwości dla Pani Recy Taylor”, rozpoczynając kampanię, którą „Chicago Defender” nazwał „najsilniejszą kampanią na rzecz równej sprawiedliwości od dekady”.
Niedługo po 1944 roku podjęła krótką pracę w bazie sił powietrznych Maxwell, która mimo lokalizacji w Montgomery w Alabamie, nie stosowała segregacji rasowej, ponieważ była terenem federalnym.
Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) to międzynarodowa instytucja finansowa oferująca pożyczki krajom rozwijającym się o średnim dochodzie. IBRD jest pierwszą z pięciu instytucji członkowskich tworzących Grupę Banku Światowego i ma siedzibę w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Został założony w 1944 roku z misją finansowania odbudowy narodów europejskich zniszczonych przez II wojnę światową. IBRD oraz jego ramię udzielające pożyczek na preferencyjnych warunkach, Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju, są zbiorczo znane jako Bank Światowy, ponieważ dzielą to samo kierownictwo i personel.
Gdy zwycięstwo aliantów zaczęło wydawać się pewne, Keynes był mocno zaangażowany, jako lider brytyjskiej delegacji i przewodniczący komisji Banku Światowego, w negocjacje w połowie 1944 roku, które ustanowiły system z Bretton Woods.
De Gaulle mieszkał w hotelu Connaught w Londynie, a następnie od 1942 do 1944 roku mieszkał w Hampstead w północnym Londynie.
Roosevelt miał uznać de Gaulle'a pod koniec 1944 roku.
Strategiczna operacja leningradzko-nowogrodzka została rozpoczęta przez Armię Czerwoną 14 stycznia 1944 roku. Ofensywa strategiczna zakończyła się miesiąc później, 1 marca, kiedy Stawka rozkazała wojskom Frontu Leningradzkiego przejście do operacji następczej przez rzekę Narwę.
Niekonwencjonalny dominantowy akord septymowy w aranżacji „Star-Spangled Banner” autorstwa Strawińskiego doprowadził do incydentu z bostońską policją 15 stycznia 1944 roku. Ostrzeżono go, że władze mogą nałożyć grzywnę w wysokości 100 dolarów za każdą „aranżację hymnu narodowego w całości lub w części”. Jak się okazało, policja się myliła. Wspomniane prawo jedynie zabraniało używania hymnu narodowego „jako muzyki tanecznej, marsza wyjściowego lub jako części składanki jakiegokolwiek rodzaju”, ale incydent szybko urósł do rangi mitu, według którego Strawiński miał zostać aresztowany, przetrzymywany w areszcie przez kilka nocy i sfotografowany do akt policyjnych.
Alianci przeprowadzili serię udanych ataków na siły Osi na Linii Zimowej; ataki trwały od 17 stycznia do 18 maja 1944 roku. Celem był przełom w kierunku Rzymu.
Bitwa pod Anzio była częścią kampanii włoskiej podczas II wojny światowej, która miała miejsce od 22 stycznia 1944 do 5 czerwca 1944 roku (kończąc się zdobyciem Rzymu). Operacji przeciwstawiły się siły niemieckie w rejonie Anzio i Nettuno.
MacLeish zrezygnował w 1944 roku, aby zostać zastępcą Sekretarza Stanu.
27 stycznia 1944 roku wojska radzieckie rozpoczęły wielką ofensywę, która wyparła siły niemieckie z regionu Leningradu, kończąc tym samym najbardziej śmiercionośne oblężenie w historii. Oblężenie rozpoczęło się 8 września 1941 roku, kiedy Wehrmacht odciął ostatnią drogę do miasta. Choć siłom radzieckim udało się otworzyć wąski korytarz lądowy do miasta 18 stycznia 1943 roku, Armia Czerwona nie zniosła oblężenia aż do 27 stycznia 1944 roku, 872 dni po jego rozpoczęciu.
Generał de Gaulle wygłaszający przemówienie na otwarciu Konferencji w Brazzaville 30 stycznia 1944 r.
W lutym 1944 roku jego dom w Berlinie został całkowicie zniszczony podczas nalotu, co doprowadziło do utraty wszystkich jego zapisów naukowych i korespondencji.
Bitwa o Narwę była kampanią wojskową pomiędzy niemieckim oddziałem armijnym „Narwa” a radzieckim Frontem Leningradzkim, toczoną o strategicznie ważny Przesmyk Narwski w dniach 2 lutego – 10 sierpnia 1944 roku. W wyniku twardej obrony sił niemieckich wysiłek wojenny ZSRR w regionie Morza Bałtyckiego był utrudniony przez siedem i pół miesiąca.
Colossus zaatakował swoją pierwszą wiadomość 5 lutego 1944 roku.
Operacja Hailstone miała miejsce 17–18 lutego 1944 roku i była zmasowanym atakiem powietrznym i morskim Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych na atol Truk, przeprowadzonym w ramach amerykańskiej ofensywy przeciwko Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii. W rezultacie uniemożliwiono wzmocnienie garnizonu na Eniwetok.
29 lutego 1944 roku Wojtyła został potrącony przez niemiecką ciężarówkę. Oficerowie niemieckiego Wehrmachtu udzielili mu pomocy i wysłali do szpitala. Spędził tam dwa tygodnie, dochodząc do siebie po ciężkim wstrząśnieniu mózgu i urazie barku.
Podczas wojny Churchill argumentował za taką interpretacją karty, która pozwoliłaby Związkowi Radzieckiemu na dalszą kontrolę państw bałtyckich – interpretacją odrzuconą przez USA aż do marca 1944 roku.
Japończycy rozpoczęli operację przeciwko brytyjskim pozycjom w Manipurze w Indiach. Operacja trwała od marca do czerwca 1944 roku. Ofensywa zakończyła się bitwami pod Imphalem i Kohimą, gdzie Japończycy zostali najpierw powstrzymani, a następnie odparci.
Po II wojnie światowej równość praw została proklamowana przez rozporządzenie (Ordonnance) z 7 marca 1944 roku.
W 1944 roku, gdy zamknięcie Płaszowa stało się nieuniknione, Schindler zdecydował się otworzyć nową fabrykę, obóz pracy Brünnlitz w Brněncu w okupowanej Czechosłowacji, dla swoich żydowskich pracowników, aby zapobiec ich wysłaniu do obozów zagłady.
19 marca 1944 roku Hitler zarządził okupację wojskową Węgier i wysłał Adolfa Eichmanna do Budapesztu, aby nadzorował deportację tamtejszych Żydów.
W 1994 roku Ukraina zgodziła się przystąpić do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej jako państwo nieposiadające broni jądrowej.
Od 22 marca Żydzi musieli nosić żółtą gwiazdę; zabroniono im posiadania samochodów, rowerów, radioodbiorników i telefonów, a później zmuszono ich do osiedlenia się w gettach.
Wyniki badań nad fermentacją wywaru kukurydzianego w Northern Regional Research Laboratory w Peorii w stanie Illinois pozwoliły Stanom Zjednoczonym wyprodukować 2,3 miliona dawek na czas inwazji w Normandii wiosną 1944 roku.
Do maja 1944 roku Sowieci wyzwolili Krym. Operacja krymska była prowadzona przez Armię Czerwoną na Krymie; ofensywa rozpoczęła się 8 kwietnia 1944 roku i zakończyła ewakuacją Krymu przez Niemców.
Pomimo przyjaźni z osobami niebędącymi czarnoskórymi oraz komunistami, Mandela przyjął poglądy Lembede, wierząc, że czarnoskórzy Afrykańczycy powinni być całkowicie niezależni w swojej walce o polityczne samostanowienie. Decydując o potrzebie stworzenia młodzieżówki w celu masowej mobilizacji Afrykańczyków w opozycji do ich zniewolenia, Mandela znalazł się w delegacji, która zwróciła się w tej sprawie do przewodniczącego ANC Alfreda Bitini Xumy w jego domu w Sophiatown; Liga Młodzieży Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANCYL) została założona w Niedzielę Wielkanocną 1944 roku w Bantu Men's Social Centre, z Lembede jako przewodniczącym i Mandelą jako członkiem komitetu wykonawczego.
Siły niemieckie przegrały z Sowietami w operacji dnieprzańsko-karpackiej, która toczyła się od 24 grudnia 1943 do 17 kwietnia 1944 roku.
18 kwietnia 1944 roku Chorwacja została ogłoszona Judenfrei. Podczas Holokaustu zginęło około 55 000–60 000 jugosłowiańskich Żydów, co stanowiło prawie 80% przedwojennej populacji.
W 1944 roku, w obliczu gwałtownego pogarszania się sytuacji Japonii na Pacyfiku, Cesarska Armia Japońska zmobilizowała ponad 500 000 żołnierzy i rozpoczęła operację Ichi-Go, swoją największą ofensywę podczas II wojny światowej, mającą na celu zaatakowanie amerykańskich baz lotniczych w Chinach oraz połączenie linii kolejowych między Mandżurią a Wietnamem. Doprowadziło to do okupacji przez Japonię głównych miast w prowincjach Hunan, Henan i Guangxi.
19 kwietnia 1944 roku drugi seryjny Lockheed Constellation, pilotowany przez Howarda Hughesa i prezesa TWA Jacka Frye'a, przeleciał z Burbank w Kalifornii do Waszyngtonu w 6 godzin i 57 minut (2300 mil – 330,9 mil na godzinę).
Na początku II wojny światowej John Maynard Keynes z brytyjskiego Ministerstwa Skarbu oraz Harry Dexter White z Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych niezależnie zaczęli rozwijać idee dotyczące porządku finansowego powojennego świata. Po negocjacjach między urzędnikami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz konsultacjach z niektórymi innymi aliantami, 21 kwietnia 1944 roku w wielu krajach alianckich opublikowano jednocześnie „Wspólne oświadczenie ekspertów w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego”.
W kwietniu alianci rozpoczęli operację odbicia zachodniej Nowej Gwinei. Kampania w zachodniej Nowej Gwinei była serią działań w ramach kampanii nowogwinejskiej, która rozpoczęła się 22 kwietnia 1944 roku. Walki w zachodniej Nowej Gwinei trwały do końca wojny.
Gandhi został zwolniony przed końcem wojny, 6 maja 1944 roku, ze względu na pogarszający się stan zdrowia i konieczną operację; Brytyjski Raj nie chciał, aby zmarł w więzieniu i wywołał gniew narodu. Wyszedł z aresztu do zmienionej sceny politycznej – na przykład Liga Muzułmańska, która jeszcze kilka lat wcześniej wydawała się marginalna, „zajmowała teraz centrum sceny politycznej”.
W 1944 roku Filip przeniósł się na nowy niszczyciel, HMS Whelp, gdzie służył w Brytyjskiej Flocie Pacyfiku w ramach 27. Flotylli Niszczycieli.
Między 15 maja a 9 lipca 437 000 Żydów zostało deportowanych z Węgier do Auschwitz II-Birkenau, niemal wszyscy zostali wysłani bezpośrednio do komór gazowych.
Między 15 maja a początkiem lipca 1944 roku 437 000 Żydów zostało deportowanych z Węgier, głównie do Auschwitz, gdzie większość z nich została zagazowana; dziennie odbywały się cztery transporty, każdy przewożący 3000 osób.
Po śmierci króla Townsend został mianowany kontrolerem zrestrukturyzowanego dworu matki Małgorzaty. Podczas wojny król sugerował wybieranie pomocników dworskich, którzy byli wysoko wykwalifikowanymi ludźmi z wojska, zamiast samych arystokratów. Poinformowane, że przybył przystojny bohater wojenny, księżniczki spotkały nowego koniuszego w jego pierwszym dniu w Pałacu Buckingham w 1944 roku; Elżbieta miała powiedzieć swojej 13-letniej siostrze: „Pech, jest żonaty”.
25 maja 1944 roku udało mu się uniknąć Niemców po rajdzie na Drvar (operacja Rösselsprung), desancie powietrznym na jego kwaterę główną w Drvarze w Bośni.
25 maja 1944 roku rząd USA zaprosił kraje alianckie do wysłania przedstawicieli na międzynarodową konferencję walutową „w celu sformułowania konkretnych propozycji dotyczących Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz ewentualnie Banku Odbudowy i Rozwoju”.
W czerwcu Japończycy rozpoczęli nowy atak na Changsha w prowincji Hunan. Bitwa o Changsha (1944) była japońską inwazją na chińską prowincję Hunan. Inwazja trwała od maja do sierpnia 1944 roku.
W połowie czerwca 1944 roku siły amerykańskie rozpoczęły ofensywę przeciwko wyspom Mariańskim i Palau, pokonując siły japońskie. Ofensywa trwała od czerwca do listopada 1944 roku.
Bałkańskie Siły Powietrzne zostały utworzone w czerwcu 1944 roku w celu kontrolowania operacji, które miały głównie na celu wspieranie jego sił.
Alianckie ofensywy we Włoszech zakończyły się sukcesem i, kosztem pozwolenia kilku niemieckim dywizjom na odwrót, 4 czerwca Rzym został zdobyty.
6 czerwca 1944 roku zachodnie armie alianckie wylądowały w północnej Francji w ramach jednej z największych operacji desantowych w historii – operacji Overlord. Bitwa o Normandię.
Lądowanie w Normandii w dniu D-Day, 6 czerwca 1944 roku, było kosztowne, ale udane.
Podczas II wojny światowej statua pozostała otwarta dla zwiedzających, choć nie była oświetlana w nocy z powodu wojennych zaciemnień. Oświetlono ją na krótko 31 grudnia 1943 roku oraz w dniu D-Day, 6 czerwca 1944 roku, kiedy jej światła zamigotały „kropka-kropka-kropka-kreska”, co w kodzie Morse'a oznacza literę V, czyli zwycięstwo (victory).
Sowieci dokonali najazdów na Rumunię, które zostały odparte przez siły Osi. Działania zbrojne pierwszej ofensywy jassko-kiszyniowskiej miały miejsce między 8 kwietnia a 6 czerwca 1944 roku.
Churchill był zdeterminowany, by aktywnie uczestniczyć w inwazji na Normandię i miał nadzieję przekroczyć kanał La Manche w samym dniu D-Day (6 czerwca 1944 r.) lub przynajmniej w dniu D-Day+1. Jego pragnienie wywołało niepotrzebne poruszenie w SHAEF, dopóki nie zostało skutecznie zawetowane przez króla, który powiedział Churchillowi, że jako zwierzchnik wszystkich trzech rodzajów sił zbrojnych, on (król) również powinien tam pojechać. Churchill spodziewał się alianckich strat w wysokości 20 000 osób w dniu D-Day, ale okazał się pesymistą, ponieważ w całym czerwcu zginęło mniej niż 8 000 osób.
Siły alianckie wylądowały na plażach Normandii, ustanawiając pięć przyczółków. Była to największa inwazja morska w historii. Operacja rozpoczęła wyzwolenie okupowanej przez Niemców Francji (a później Europy Zachodniej) i położyła fundamenty pod zwycięstwo aliantów na froncie zachodnim.
Faszystowska republika walczyła z partyzantami, aby utrzymać kontrolę nad terytorium. Faszystowskie siły zbrojne liczyły według nich 780 000 mężczyzn i kobiet, ale źródła wskazują, że nie było ich więcej niż 558 000. Partyzanci i ich aktywni zwolennicy liczyli 82 000 w czerwcu 1944 roku.
Churchill złożył swoją pierwszą wizytę w Normandii 12 czerwca, aby odwiedzić Montgomery'ego, którego kwatera główna znajdowała się wówczas około pięciu mil w głąb lądu.
14 czerwca 1944 r. Charles opuścił Wielką Brytanię i udał się do Francji na wycieczkę, która miała trwać jeden dzień. Pomimo porozumienia, że zabierze tylko dwóch pracowników, towarzyszyła mu liczna świta z dużą ilością bagażu i choć wielu wiejskich Normanów pozostawało wobec niego nieufnych, został ciepło powitany przez mieszkańców odwiedzanych miast, takich jak mocno zniszczone Isigny.
Stany Zjednoczone zaprosiły również mniejszą grupę krajów do wysłania ekspertów na konferencję wstępną w Atlantic City w stanie New Jersey, aby opracować projekty propozycji na konferencję w Bretton Woods. Konferencja w Atlantic City odbyła się w dniach 15–30 czerwca 1944 roku.
16 czerwca udał się do Rzymu, aby spotkać się z Papieżem i nowym rządem włoskim.
De Gaulle poleciał do Algieru 16 czerwca.
17 czerwca 1944 roku na dalmatyńskiej wyspie Vis podpisano traktat z Vis, mający na celu połączenie rządu Tito (AVNOJ) z rządem na uchodźstwie króla Piotra II.
Cesarska Marynarka Wojenna Japonii poniosła ciężką klęskę z rąk sił amerykańskich w bitwie na Morzu Filipińskim. Bitwa miała miejsce 19–20 czerwca 1944 roku.
Bitwa o Kohimę była punktem zwrotnym japońskiej ofensywy U-Go do Indii w 1944 roku podczas II wojny światowej. Bitwa toczyła się w trzech etapach od 4 kwietnia do 22 czerwca 1944 roku wokół miasta Kohima, stolicy Nagalandu w północno-wschodnich Indiach. Od 3 do 16 kwietnia Japończycy próbowali zdobyć grzbiet Kohima, teren dominujący nad drogą, którą zaopatrywane były oblężone wojska brytyjskie i indyjskie. Od 18 kwietnia do 13 maja brytyjskie i indyjskie posiłki kontratakowały, aby wyprzeć Japończyków z zajętych pozycji. Japończycy porzucili w tym momencie grzbiet, ale nadal blokowali drogę Kohima–Imphal. Od 16 maja do 22 czerwca wojska brytyjskie i indyjskie ścigały wycofujących się Japończyków i ponownie otworzyły drogę. Bitwa zakończyła się 22 czerwca, kiedy wojska brytyjskie i indyjskie z Kohimy i Imphalu spotkały się przy 109. mili, kończąc oblężenie Imphalu.
Prezydent Harry Truman mianował Luthera H. Evansa bibliotekarzem Kongresu. Evans, który pełnił funkcję do 1953 roku, rozszerzył nabytki biblioteki, usługi katalogowe i bibliograficzne tak bardzo, jak pozwalał na to oszczędny Kongres, ale jego głównym osiągnięciem było stworzenie Misji Biblioteki Kongresu na całym świecie.
Gdy Armia Czerwona zbliżała się w lipcu 1944 roku, SS zaczęło zamykać najbardziej wysunięte na wschód obozy koncentracyjne i ewakuować pozostałych więźniów na zachód do Auschwitz i obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Osobisty sekretarz Götha, Mietek Pemper, ostrzegł Schindlera o planach nazistów dotyczących zamknięcia wszystkich fabryk niezwiązanych bezpośrednio z wysiłkiem wojennym, w tym zakładu emalii Schindlera. Pemper zasugerował Schindlerowi, aby przestawił produkcję z naczyń kuchennych na granaty przeciwpancerne, aby ocalić życie żydowskich pracowników. Używając łapówek i swoich zdolności przekonywania, Schindler przekonał Götha i urzędników w Berlinie, aby pozwolili mu przenieść fabrykę i pracowników do Brünnlitz (czes. Brněnec) w Kraju Sudetów, oszczędzając im w ten sposób pewnej śmierci w komorach gazowych. Korzystając z nazwisk dostarczonych przez funkcjonariusza żydowskiej policji w getcie, Marcela Goldberga, Pemper sporządził i wpisał na maszynie listę 1200 Żydów – 1000 pracowników Schindlera i 200 więźniów z fabryki tekstyliów Juliusa Madritscha – którzy zostali wysłani do Brünnlitz w październiku 1944 roku.
MFW został pierwotnie zaplanowany jako część porozumienia walutowego systemu z Bretton Woods w 1944 roku. Podczas Wielkiego Kryzysu kraje drastycznie podniosły bariery handlowe, próbując poprawić swoją podupadającą gospodarkę. Doprowadziło to do dewaluacji walut krajowych i spadku handlu światowego. To załamanie międzynarodowej współpracy walutowej stworzyło potrzebę nadzoru. Przedstawiciele 45 rządów spotkali się na konferencji w Bretton Woods w hotelu Mount Washington w Bretton Woods w stanie New Hampshire w Stanach Zjednoczonych, aby omówić ramy powojennej międzynarodowej współpracy gospodarczej oraz sposób odbudowy Europy.
Na początku II wojny światowej John Maynard Keynes z brytyjskiego Ministerstwa Skarbu oraz Harry Dexter White z Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych niezależnie zaczęli rozwijać idee dotyczące ładu finansowego powojennego świata. (Patrz poniżej propozycja Keynesa dotycząca Międzynarodowej Unii Rozliczeniowej). Po negocjacjach między urzędnikami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz konsultacjach z niektórymi innymi aliantami, 21 kwietnia 1944 r. w wielu krajach alianckich opublikowano jednocześnie „Wspólne oświadczenie ekspertów w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego”. 25 maja 1944 r. rząd USA zaprosił kraje alianckie do wysłania przedstawicieli na międzynarodową konferencję walutową „w celu sformułowania konkretnych propozycji dotyczących Międzynarodowego Funduszu Walutowego i ewentualnie Banku Odbudowy i Rozwoju”. (Słowo „Międzynarodowy” zostało dodane do nazwy Banku dopiero pod koniec konferencji w Bretton Woods). Stany Zjednoczone zaprosiły również mniejszą grupę krajów do wysłania ekspertów na konferencję wstępną w Atlantic City w stanie New Jersey, aby opracować projekty propozycji na konferencję w Bretton Woods. Konferencja w Atlantic City odbyła się w dniach 15–30 czerwca 1944 r.
Konferencja odbyła się w dniach od 1 do 22 lipca 1944 roku. Podpisano porozumienia, które po ratyfikacji ustawodawczej przez rządy członkowskie ustanowiły Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).
Bitwa o Imphal miała miejsce w regionie wokół miasta Imphal, stolicy stanu Manipur w północno-wschodnich Indiach, od 8 marca do 3 lipca 1944 roku. Armie japońskie próbowały zniszczyć siły alianckie w Imphal i najechać Indie, ale zostały odparte do Birmy z ciężkimi stratami.
Po przybyciu do RAF Northolt 4 czerwca 1944 r. otrzymał oficjalne powitanie oraz list o treści: „Mój drogi generale! Witaj na tych brzegach, wkrótce nastąpią wielkie wydarzenia militarne!”.
Armia Czerwona zaatakowała siły niemieckie na Ukrainie i we wschodniej Polsce. Operacje rozpoczęły się 13 lipca 1944 roku i trwały 47 dni.
Alianci dokonali inwazji na północną Francję, która trwała od D-Day do połowy lipca 1944 roku. W rezultacie Niemcy wycofali się na wschód w stronę Paryża.
Banda Carità, specjalna jednostka utworzona w ramach 92. Legionu Czarnych Koszul, działała w Toskanii i Wenecji Euganejskiej. Stała się niesławna z powodu brutalnych represji, takich jak masakra na Piazza Tasso we Florencji w 1944 roku.
Głównym celem konferencji było osiągnięcie porozumienia w sprawie MFW. Istniał wystarczający konsensus, aby konferencja mogła również osiągnąć porozumienie w sprawie IBRD. Wymagało to przedłużenia konferencji z pierwotnej daty zakończenia 19 lipca 1944 roku do 22 lipca.
W latach 1939–1945 istniało wiele planów zamachu na Hitlera, z których niektóre były zaawansowane. Najbardziej znany, zamach z 20 lipca 1944 roku, pochodził z wewnątrz Niemiec i był przynajmniej częściowo napędzany rosnącą perspektywą klęski Niemiec w wojnie.
Goebbels i Speer nadal wywierali nacisk na Hitlera, aby przestawił gospodarkę na tryb wojny totalnej.
W 1944 roku Amerykanie wysłali specjalnego wysłannika dyplomatycznego, zwanego Misją Dixie, do Komunistycznej Partii Chin.
Japoński premier Hideki Tōjō podał się do dymisji 22 lipca 1944 roku.
23 lipca Goebbels został mianowany Pełnomocnikiem Rzeszy ds. Wojny Totalnej, odpowiedzialnym za maksymalizację siły roboczej dla Wehrmachtu i przemysłu zbrojeniowego kosztem sektorów gospodarki nieistotnych dla wysiłku wojennego.
Pierwszy duży obóz napotkany przez wojska alianckie, Majdanek, został odkryty wraz z komorami gazowymi przez nacierające wojska radzieckie 25 lipca 1944 roku.
Król Wiktor Emanuel zdymisjonował Mussoliniego 25 lipca i mianował marszałka Badoglio premierem. Badoglio rozpoczął negocjacje z aliantami, które doprowadziły do zawieszenia broni w Cassibile 3 września.
Sowieci utworzyli Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, aby kontrolować terytorium Polski i zwalczać polską Armię Krajową.
Żydzi dołączyli również do polskich sił, w tym do Armii Krajowej. Według Timothy'ego Snydera „w powstaniu warszawskim w sierpniu 1944 roku walczyło więcej Żydów niż w powstaniu w getcie warszawskim w kwietniu 1943 roku”.
Lotnisko i miasto Myitkyina zostały zdobyte przez aliantów.
6 sierpnia 1944 roku, w dniu znanym jako „Czarna Niedziela”, Gestapo przeprowadziło w Krakowie łapankę na młodych mężczyzn, aby stłumić tamtejsze powstanie, podobne do niedawnego powstania w Warszawie. Wojtyła uniknął aresztowania, ukrywając się w piwnicy domu swojego wuja przy ulicy Tynieckiej 10, podczas gdy niemieckie wojska przeszukiwały budynek powyżej. Tego dnia zabrano ponad osiem tysięcy mężczyzn i chłopców, a Wojtyła uciekł do Pałacu Arcybiskupiego, gdzie pozostał, dopóki Niemcy nie opuścili miasta.
22 czerwca japońskie dywizje otrzymały rozkaz ataku na miasto, co zapoczątkowało 48 dni oblężenia i obrony. Japończycy zdobyli miasto Hengyang w sierpniu.
Siły sowieckie zdobyły Karelię Wschodnią oraz Wyborg/Viipuri. Następnie jednak walki utknęły w martwym punkcie. Ofensywa trwała od 10 czerwca do 9 sierpnia 1944 roku.
Generał Charles de Gaulle i jego świta wyruszyli spod Łuku Triumfalnego w dół Pól Elizejskich do katedry Notre Dame na nabożeństwo dziękczynne po wyzwoleniu miasta w sierpniu 1944 roku.
12 sierpnia 1944 roku starszy brat Kennedy'ego, Joe Jr., pilot marynarki wojennej, zginął podczas ochotniczej, specjalnej i niebezpiecznej misji lotniczej. Jego wyładowany materiałami wybuchowymi samolot eksplodował, gdy bomby zdetonowały przedwcześnie podczas lotu nad kanałem La Manche.
Bitwa zakończyła się zniszczeniem większości sił niemieckich na zachód od Sekwany, co otworzyło armiom alianckim na froncie zachodnim drogę do Paryża i granicy francusko-niemieckiej. Bitwa trwała od 12 do 21 sierpnia.
Dwa miesiące później (15 sierpnia) miała miejsce inwazja na południową Francję, a kontrola nad siłami podczas inwazji na południu przeszła z AFHQ do SHAEF. Wielu uważało, że zwycięstwo w Europie nastąpi przed końcem lata, ale Niemcy nie skapitulowali przez prawie rok.
Operacja Dragoon (początkowo operacja Anvil) była kryptonimem operacji desantowej podczas inwazji aliantów na Prowansję (południowa Francja), która rozpoczęła się 15 sierpnia 1944 roku i zakończyła 14 września.
22 czerwca Sowieci rozpoczęli strategiczną ofensywę na Białorusi („operacja Bagration”), która niemal całkowicie zniszczyła niemiecką Grupę Armii Środek. Związek Radziecki zadał największą klęskę w historii niemieckiej wojskowości, niszcząc 28 z 34 dywizji Grupy Armii Środek i całkowicie przełamując niemiecką linię frontu. Bitwa zakończyła się 19 sierpnia 1944 roku.
20 sierpnia pozwolono mu wjechać do Paryża jako wyzwolicielowi w środku ogólnej euforii. Kilka dni wcześniej Niemcy siłą usunęli członków rządu Vichy i wywieźli ich do Niemiec.
Strategiczna ofensywa sowieckiej Armii Czerwonej we wschodniej Rumunii odcięła i zniszczyła znaczne siły niemieckie; ofensywa trwała 9 dni od rozpoczęcia 20 sierpnia 1944 roku.
21 sierpnia de Gaulle mianował swojego doradcę wojskowego, generała Marie-Pierre'a Koeniga, gubernatorem Paryża.
Zamach stanu przeprowadzony przez króla Rumunii Michała I 23 sierpnia 1944 roku.
25 czerwca, zanim Niemcy zostali wyparci z Paryża, niemiecka flaga została zastąpiona Trikolorą przez dwóch mężczyzn z Francuskiego Muzeum Marynarki Wojennej, którzy o włos wyprzedzili trzech ludzi pod wodzą Luciena Sarnigueta, który opuścił Trikolorę 13 czerwca 1940 roku, gdy Paryż upadł pod naporem Niemców.
Podczas służby ze swoim plutonem w 1944 roku na Guam i Filipinach otrzymał dwa medale Brązowej Gwiazdy z odznaką „V” za wyjątkowe męstwo w niesieniu pomocy rannym żołnierzom pod ostrzałem. Podczas bitwy o Okinawę uratował życie 50–100 rannym piechurom na terenie znanym 96. dywizji jako Maeda Escarpment lub Przełęcz ocalonych (Hacksaw Ridge).
W 1944 roku ukończył Cesarski Uniwersytet w Osace z dyplomem z fizyki. Następnie został mianowany podporucznikiem w Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii i służył podczas II wojny światowej. W trakcie służby Morita poznał swojego przyszłego partnera biznesowego, Masaru Ibukę, w wojennej komisji badawczej marynarki.
Przez kolejne lata, od 1943 do 1945 roku, serię nierozstrzygniętych, a następnie zdecydowanie przegranych starć morskich i lądowych przedstawiano opinii publicznej jako serię wielkich zwycięstw. Dopiero stopniowo do Japończyków zaczęło docierać, że sytuacja jest bardzo ponura z powodu rosnących niedoborów żywności, leków i paliwa, gdy amerykańskie okręty podwodne zaczęły niszczyć japońską żeglugę. Od połowy 1944 roku amerykańskie naloty na japońskie miasta uczyniły z niekończących się opowieści o zwycięstwach kpinę.
W 1944 roku jego rodzina przeprowadziła się do miasta Czittagong, a on sam przeniósł się ze szkoły wiejskiej do Szkoły Podstawowej Lamabazar.
W szczytowym okresie w 1944 roku firma zatrudniała około 1750 pracowników, z których tysiąc stanowili Żydzi. Schindler pomagał również prowadzić Schlomo Wiener Ltd, hurtownię sprzedającą jego wyroby emaliowane, i był dzierżawcą Prokosziner Glashütte, huty szkła.
W 1944 roku, jako sekretarz, badała sprawę zbiorowego gwałtu na Recy Taylor, czarnoskórej kobiecie z Abbeville w Alabamie. Parks wraz z innymi działaczami na rzecz praw obywatelskich zorganizowała „Komitet na rzecz Równej Sprawiedliwości dla Pani Recy Taylor”, rozpoczynając kampanię, którą „Chicago Defender” nazwał „najsilniejszą kampanią na rzecz równej sprawiedliwości od dekady”.
Niedługo po 1944 roku podjęła krótką pracę w bazie sił powietrznych Maxwell, która mimo lokalizacji w Montgomery w Alabamie, nie stosowała segregacji rasowej, ponieważ była terenem federalnym.
Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) to międzynarodowa instytucja finansowa oferująca pożyczki krajom rozwijającym się o średnim dochodzie. IBRD jest pierwszą z pięciu instytucji członkowskich tworzących Grupę Banku Światowego i ma siedzibę w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Został założony w 1944 roku z misją finansowania odbudowy narodów europejskich zniszczonych przez II wojnę światową. IBRD oraz jego ramię udzielające pożyczek na preferencyjnych warunkach, Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju, są zbiorczo znane jako Bank Światowy, ponieważ dzielą to samo kierownictwo i personel.
Gdy zwycięstwo aliantów zaczęło wydawać się pewne, Keynes był mocno zaangażowany, jako lider brytyjskiej delegacji i przewodniczący komisji Banku Światowego, w negocjacje w połowie 1944 roku, które ustanowiły system z Bretton Woods.
De Gaulle mieszkał w hotelu Connaught w Londynie, a następnie od 1942 do 1944 roku mieszkał w Hampstead w północnym Londynie.
Roosevelt miał uznać de Gaulle'a pod koniec 1944 roku.
Strategiczna operacja leningradzko-nowogrodzka została rozpoczęta przez Armię Czerwoną 14 stycznia 1944 roku. Ofensywa strategiczna zakończyła się miesiąc później, 1 marca, kiedy Stawka rozkazała wojskom Frontu Leningradzkiego przejście do operacji następczej przez rzekę Narwę.
Niekonwencjonalny dominantowy akord septymowy w aranżacji „Star-Spangled Banner” autorstwa Strawińskiego doprowadził do incydentu z bostońską policją 15 stycznia 1944 roku. Ostrzeżono go, że władze mogą nałożyć grzywnę w wysokości 100 dolarów za każdą „aranżację hymnu narodowego w całości lub w części”. Jak się okazało, policja się myliła. Wspomniane prawo jedynie zabraniało używania hymnu narodowego „jako muzyki tanecznej, marsza wyjściowego lub jako części składanki jakiegokolwiek rodzaju”, ale incydent szybko urósł do rangi mitu, według którego Strawiński miał zostać aresztowany, przetrzymywany w areszcie przez kilka nocy i sfotografowany do akt policyjnych.
Alianci przeprowadzili serię udanych ataków na siły Osi na Linii Zimowej; ataki trwały od 17 stycznia do 18 maja 1944 roku. Celem był przełom w kierunku Rzymu.
Bitwa pod Anzio była częścią kampanii włoskiej podczas II wojny światowej, która miała miejsce od 22 stycznia 1944 do 5 czerwca 1944 roku (kończąc się zdobyciem Rzymu). Operacji przeciwstawiły się siły niemieckie w rejonie Anzio i Nettuno.
MacLeish zrezygnował w 1944 roku, aby zostać zastępcą Sekretarza Stanu.
27 stycznia 1944 roku wojska radzieckie rozpoczęły wielką ofensywę, która wyparła siły niemieckie z regionu Leningradu, kończąc tym samym najbardziej śmiercionośne oblężenie w historii. Oblężenie rozpoczęło się 8 września 1941 roku, kiedy Wehrmacht odciął ostatnią drogę do miasta. Choć siłom radzieckim udało się otworzyć wąski korytarz lądowy do miasta 18 stycznia 1943 roku, Armia Czerwona nie zniosła oblężenia aż do 27 stycznia 1944 roku, 872 dni po jego rozpoczęciu.
Generał de Gaulle wygłaszający przemówienie na otwarciu Konferencji w Brazzaville 30 stycznia 1944 r.
W lutym 1944 roku jego dom w Berlinie został całkowicie zniszczony podczas nalotu, co doprowadziło do utraty wszystkich jego zapisów naukowych i korespondencji.
Bitwa o Narwę była kampanią wojskową pomiędzy niemieckim oddziałem armijnym „Narwa” a radzieckim Frontem Leningradzkim, toczoną o strategicznie ważny Przesmyk Narwski w dniach 2 lutego – 10 sierpnia 1944 roku. W wyniku twardej obrony sił niemieckich wysiłek wojenny ZSRR w regionie Morza Bałtyckiego był utrudniony przez siedem i pół miesiąca.
Colossus zaatakował swoją pierwszą wiadomość 5 lutego 1944 roku.
Operacja Hailstone miała miejsce 17–18 lutego 1944 roku i była zmasowanym atakiem powietrznym i morskim Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych na atol Truk, przeprowadzonym w ramach amerykańskiej ofensywy przeciwko Cesarskiej Marynarce Wojennej Japonii. W rezultacie uniemożliwiono wzmocnienie garnizonu na Eniwetok.
29 lutego 1944 roku Wojtyła został potrącony przez niemiecką ciężarówkę. Oficerowie niemieckiego Wehrmachtu udzielili mu pomocy i wysłali do szpitala. Spędził tam dwa tygodnie, dochodząc do siebie po ciężkim wstrząśnieniu mózgu i urazie barku.
Podczas wojny Churchill argumentował za taką interpretacją karty, która pozwoliłaby Związkowi Radzieckiemu na dalszą kontrolę państw bałtyckich – interpretacją odrzuconą przez USA aż do marca 1944 roku.
Japończycy rozpoczęli operację przeciwko brytyjskim pozycjom w Manipurze w Indiach. Operacja trwała od marca do czerwca 1944 roku. Ofensywa zakończyła się bitwami pod Imphalem i Kohimą, gdzie Japończycy zostali najpierw powstrzymani, a następnie odparci.
Po II wojnie światowej równość praw została proklamowana przez rozporządzenie (Ordonnance) z 7 marca 1944 roku.
W 1944 roku, gdy zamknięcie Płaszowa stało się nieuniknione, Schindler zdecydował się otworzyć nową fabrykę, obóz pracy Brünnlitz w Brněncu w okupowanej Czechosłowacji, dla swoich żydowskich pracowników, aby zapobiec ich wysłaniu do obozów zagłady.
19 marca 1944 roku Hitler zarządził okupację wojskową Węgier i wysłał Adolfa Eichmanna do Budapesztu, aby nadzorował deportację tamtejszych Żydów.
W 1994 roku Ukraina zgodziła się przystąpić do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej jako państwo nieposiadające broni jądrowej.
Od 22 marca Żydzi musieli nosić żółtą gwiazdę; zabroniono im posiadania samochodów, rowerów, radioodbiorników i telefonów, a później zmuszono ich do osiedlenia się w gettach.
Wyniki badań nad fermentacją wywaru kukurydzianego w Northern Regional Research Laboratory w Peorii w stanie Illinois pozwoliły Stanom Zjednoczonym wyprodukować 2,3 miliona dawek na czas inwazji w Normandii wiosną 1944 roku.
Do maja 1944 roku Sowieci wyzwolili Krym. Operacja krymska była prowadzona przez Armię Czerwoną na Krymie; ofensywa rozpoczęła się 8 kwietnia 1944 roku i zakończyła ewakuacją Krymu przez Niemców.
Pomimo przyjaźni z osobami niebędącymi czarnoskórymi oraz komunistami, Mandela przyjął poglądy Lembede, wierząc, że czarnoskórzy Afrykańczycy powinni być całkowicie niezależni w swojej walce o polityczne samostanowienie. Decydując o potrzebie stworzenia młodzieżówki w celu masowej mobilizacji Afrykańczyków w opozycji do ich zniewolenia, Mandela znalazł się w delegacji, która zwróciła się w tej sprawie do przewodniczącego ANC Alfreda Bitini Xumy w jego domu w Sophiatown; Liga Młodzieży Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANCYL) została założona w Niedzielę Wielkanocną 1944 roku w Bantu Men's Social Centre, z Lembede jako przewodniczącym i Mandelą jako członkiem komitetu wykonawczego.
Siły niemieckie przegrały z Sowietami w operacji dnieprzańsko-karpackiej, która toczyła się od 24 grudnia 1943 do 17 kwietnia 1944 roku.
18 kwietnia 1944 roku Chorwacja została ogłoszona Judenfrei. Podczas Holokaustu zginęło około 55 000–60 000 jugosłowiańskich Żydów, co stanowiło prawie 80% przedwojennej populacji.
W 1944 roku, w obliczu gwałtownego pogarszania się sytuacji Japonii na Pacyfiku, Cesarska Armia Japońska zmobilizowała ponad 500 000 żołnierzy i rozpoczęła operację Ichi-Go, swoją największą ofensywę podczas II wojny światowej, mającą na celu zaatakowanie amerykańskich baz lotniczych w Chinach oraz połączenie linii kolejowych między Mandżurią a Wietnamem. Doprowadziło to do okupacji przez Japonię głównych miast w prowincjach Hunan, Henan i Guangxi.
19 kwietnia 1944 roku drugi seryjny Lockheed Constellation, pilotowany przez Howarda Hughesa i prezesa TWA Jacka Frye'a, przeleciał z Burbank w Kalifornii do Waszyngtonu w 6 godzin i 57 minut (2300 mil – 330,9 mil na godzinę).
Na początku II wojny światowej John Maynard Keynes z brytyjskiego Ministerstwa Skarbu oraz Harry Dexter White z Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych niezależnie zaczęli rozwijać idee dotyczące porządku finansowego powojennego świata. Po negocjacjach między urzędnikami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz konsultacjach z niektórymi innymi aliantami, 21 kwietnia 1944 roku w wielu krajach alianckich opublikowano jednocześnie „Wspólne oświadczenie ekspertów w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego”.
W kwietniu alianci rozpoczęli operację odbicia zachodniej Nowej Gwinei. Kampania w zachodniej Nowej Gwinei była serią działań w ramach kampanii nowogwinejskiej, która rozpoczęła się 22 kwietnia 1944 roku. Walki w zachodniej Nowej Gwinei trwały do końca wojny.
Gandhi został zwolniony przed końcem wojny, 6 maja 1944 roku, ze względu na pogarszający się stan zdrowia i konieczną operację; Brytyjski Raj nie chciał, aby zmarł w więzieniu i wywołał gniew narodu. Wyszedł z aresztu do zmienionej sceny politycznej – na przykład Liga Muzułmańska, która jeszcze kilka lat wcześniej wydawała się marginalna, „zajmowała teraz centrum sceny politycznej”.
W 1944 roku Filip przeniósł się na nowy niszczyciel, HMS Whelp, gdzie służył w Brytyjskiej Flocie Pacyfiku w ramach 27. Flotylli Niszczycieli.
Między 15 maja a 9 lipca 437 000 Żydów zostało deportowanych z Węgier do Auschwitz II-Birkenau, niemal wszyscy zostali wysłani bezpośrednio do komór gazowych.
Między 15 maja a początkiem lipca 1944 roku 437 000 Żydów zostało deportowanych z Węgier, głównie do Auschwitz, gdzie większość z nich została zagazowana; dziennie odbywały się cztery transporty, każdy przewożący 3000 osób.
Po śmierci króla Townsend został mianowany kontrolerem zrestrukturyzowanego dworu matki Małgorzaty. Podczas wojny król sugerował wybieranie pomocników dworskich, którzy byli wysoko wykwalifikowanymi ludźmi z wojska, zamiast samych arystokratów. Poinformowane, że przybył przystojny bohater wojenny, księżniczki spotkały nowego koniuszego w jego pierwszym dniu w Pałacu Buckingham w 1944 roku; Elżbieta miała powiedzieć swojej 13-letniej siostrze: „Pech, jest żonaty”.
25 maja 1944 roku udało mu się uniknąć Niemców po rajdzie na Drvar (operacja Rösselsprung), desancie powietrznym na jego kwaterę główną w Drvarze w Bośni.
25 maja 1944 roku rząd USA zaprosił kraje alianckie do wysłania przedstawicieli na międzynarodową konferencję walutową „w celu sformułowania konkretnych propozycji dotyczących Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz ewentualnie Banku Odbudowy i Rozwoju”.
W czerwcu Japończycy rozpoczęli nowy atak na Changsha w prowincji Hunan. Bitwa o Changsha (1944) była japońską inwazją na chińską prowincję Hunan. Inwazja trwała od maja do sierpnia 1944 roku.
W połowie czerwca 1944 roku siły amerykańskie rozpoczęły ofensywę przeciwko wyspom Mariańskim i Palau, pokonując siły japońskie. Ofensywa trwała od czerwca do listopada 1944 roku.
Bałkańskie Siły Powietrzne zostały utworzone w czerwcu 1944 roku w celu kontrolowania operacji, które miały głównie na celu wspieranie jego sił.
Alianckie ofensywy we Włoszech zakończyły się sukcesem i, kosztem pozwolenia kilku niemieckim dywizjom na odwrót, 4 czerwca Rzym został zdobyty.
6 czerwca 1944 roku zachodnie armie alianckie wylądowały w północnej Francji w ramach jednej z największych operacji desantowych w historii – operacji Overlord. Bitwa o Normandię.
Lądowanie w Normandii w dniu D-Day, 6 czerwca 1944 roku, było kosztowne, ale udane.
Podczas II wojny światowej statua pozostała otwarta dla zwiedzających, choć nie była oświetlana w nocy z powodu wojennych zaciemnień. Oświetlono ją na krótko 31 grudnia 1943 roku oraz w dniu D-Day, 6 czerwca 1944 roku, kiedy jej światła zamigotały „kropka-kropka-kropka-kreska”, co w kodzie Morse'a oznacza literę V, czyli zwycięstwo (victory).
Sowieci dokonali najazdów na Rumunię, które zostały odparte przez siły Osi. Działania zbrojne pierwszej ofensywy jassko-kiszyniowskiej miały miejsce między 8 kwietnia a 6 czerwca 1944 roku.
Churchill był zdeterminowany, by aktywnie uczestniczyć w inwazji na Normandię i miał nadzieję przekroczyć kanał La Manche w samym dniu D-Day (6 czerwca 1944 r.) lub przynajmniej w dniu D-Day+1. Jego pragnienie wywołało niepotrzebne poruszenie w SHAEF, dopóki nie zostało skutecznie zawetowane przez króla, który powiedział Churchillowi, że jako zwierzchnik wszystkich trzech rodzajów sił zbrojnych, on (król) również powinien tam pojechać. Churchill spodziewał się alianckich strat w wysokości 20 000 osób w dniu D-Day, ale okazał się pesymistą, ponieważ w całym czerwcu zginęło mniej niż 8 000 osób.
Siły alianckie wylądowały na plażach Normandii, ustanawiając pięć przyczółków. Była to największa inwazja morska w historii. Operacja rozpoczęła wyzwolenie okupowanej przez Niemców Francji (a później Europy Zachodniej) i położyła fundamenty pod zwycięstwo aliantów na froncie zachodnim.
Faszystowska republika walczyła z partyzantami, aby utrzymać kontrolę nad terytorium. Faszystowskie siły zbrojne liczyły według nich 780 000 mężczyzn i kobiet, ale źródła wskazują, że nie było ich więcej niż 558 000. Partyzanci i ich aktywni zwolennicy liczyli 82 000 w czerwcu 1944 roku.
Churchill złożył swoją pierwszą wizytę w Normandii 12 czerwca, aby odwiedzić Montgomery'ego, którego kwatera główna znajdowała się wówczas około pięciu mil w głąb lądu.
14 czerwca 1944 r. Charles opuścił Wielką Brytanię i udał się do Francji na wycieczkę, która miała trwać jeden dzień. Pomimo porozumienia, że zabierze tylko dwóch pracowników, towarzyszyła mu liczna świta z dużą ilością bagażu i choć wielu wiejskich Normanów pozostawało wobec niego nieufnych, został ciepło powitany przez mieszkańców odwiedzanych miast, takich jak mocno zniszczone Isigny.
Stany Zjednoczone zaprosiły również mniejszą grupę krajów do wysłania ekspertów na konferencję wstępną w Atlantic City w stanie New Jersey, aby opracować projekty propozycji na konferencję w Bretton Woods. Konferencja w Atlantic City odbyła się w dniach 15–30 czerwca 1944 roku.
16 czerwca udał się do Rzymu, aby spotkać się z Papieżem i nowym rządem włoskim.
De Gaulle poleciał do Algieru 16 czerwca.
17 czerwca 1944 roku na dalmatyńskiej wyspie Vis podpisano traktat z Vis, mający na celu połączenie rządu Tito (AVNOJ) z rządem na uchodźstwie króla Piotra II.
Cesarska Marynarka Wojenna Japonii poniosła ciężką klęskę z rąk sił amerykańskich w bitwie na Morzu Filipińskim. Bitwa miała miejsce 19–20 czerwca 1944 roku.
Bitwa o Kohimę była punktem zwrotnym japońskiej ofensywy U-Go do Indii w 1944 roku podczas II wojny światowej. Bitwa toczyła się w trzech etapach od 4 kwietnia do 22 czerwca 1944 roku wokół miasta Kohima, stolicy Nagalandu w północno-wschodnich Indiach. Od 3 do 16 kwietnia Japończycy próbowali zdobyć grzbiet Kohima, teren dominujący nad drogą, którą zaopatrywane były oblężone wojska brytyjskie i indyjskie. Od 18 kwietnia do 13 maja brytyjskie i indyjskie posiłki kontratakowały, aby wyprzeć Japończyków z zajętych pozycji. Japończycy porzucili w tym momencie grzbiet, ale nadal blokowali drogę Kohima–Imphal. Od 16 maja do 22 czerwca wojska brytyjskie i indyjskie ścigały wycofujących się Japończyków i ponownie otworzyły drogę. Bitwa zakończyła się 22 czerwca, kiedy wojska brytyjskie i indyjskie z Kohimy i Imphalu spotkały się przy 109. mili, kończąc oblężenie Imphalu.
Prezydent Harry Truman mianował Luthera H. Evansa bibliotekarzem Kongresu. Evans, który pełnił funkcję do 1953 roku, rozszerzył nabytki biblioteki, usługi katalogowe i bibliograficzne tak bardzo, jak pozwalał na to oszczędny Kongres, ale jego głównym osiągnięciem było stworzenie Misji Biblioteki Kongresu na całym świecie.
Gdy Armia Czerwona zbliżała się w lipcu 1944 roku, SS zaczęło zamykać najbardziej wysunięte na wschód obozy koncentracyjne i ewakuować pozostałych więźniów na zachód do Auschwitz i obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Osobisty sekretarz Götha, Mietek Pemper, ostrzegł Schindlera o planach nazistów dotyczących zamknięcia wszystkich fabryk niezwiązanych bezpośrednio z wysiłkiem wojennym, w tym zakładu emalii Schindlera. Pemper zasugerował Schindlerowi, aby przestawił produkcję z naczyń kuchennych na granaty przeciwpancerne, aby ocalić życie żydowskich pracowników. Używając łapówek i swoich zdolności przekonywania, Schindler przekonał Götha i urzędników w Berlinie, aby pozwolili mu przenieść fabrykę i pracowników do Brünnlitz (czes. Brněnec) w Kraju Sudetów, oszczędzając im w ten sposób pewnej śmierci w komorach gazowych. Korzystając z nazwisk dostarczonych przez funkcjonariusza żydowskiej policji w getcie, Marcela Goldberga, Pemper sporządził i wpisał na maszynie listę 1200 Żydów – 1000 pracowników Schindlera i 200 więźniów z fabryki tekstyliów Juliusa Madritscha – którzy zostali wysłani do Brünnlitz w październiku 1944 roku.
MFW został pierwotnie zaplanowany jako część porozumienia walutowego systemu z Bretton Woods w 1944 roku. Podczas Wielkiego Kryzysu kraje drastycznie podniosły bariery handlowe, próbując poprawić swoją podupadającą gospodarkę. Doprowadziło to do dewaluacji walut krajowych i spadku handlu światowego. To załamanie międzynarodowej współpracy walutowej stworzyło potrzebę nadzoru. Przedstawiciele 45 rządów spotkali się na konferencji w Bretton Woods w hotelu Mount Washington w Bretton Woods w stanie New Hampshire w Stanach Zjednoczonych, aby omówić ramy powojennej międzynarodowej współpracy gospodarczej oraz sposób odbudowy Europy.
Na początku II wojny światowej John Maynard Keynes z brytyjskiego Ministerstwa Skarbu oraz Harry Dexter White z Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych niezależnie zaczęli rozwijać idee dotyczące ładu finansowego powojennego świata. (Patrz poniżej propozycja Keynesa dotycząca Międzynarodowej Unii Rozliczeniowej). Po negocjacjach między urzędnikami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii oraz konsultacjach z niektórymi innymi aliantami, 21 kwietnia 1944 r. w wielu krajach alianckich opublikowano jednocześnie „Wspólne oświadczenie ekspertów w sprawie ustanowienia Międzynarodowego Funduszu Walutowego”. 25 maja 1944 r. rząd USA zaprosił kraje alianckie do wysłania przedstawicieli na międzynarodową konferencję walutową „w celu sformułowania konkretnych propozycji dotyczących Międzynarodowego Funduszu Walutowego i ewentualnie Banku Odbudowy i Rozwoju”. (Słowo „Międzynarodowy” zostało dodane do nazwy Banku dopiero pod koniec konferencji w Bretton Woods). Stany Zjednoczone zaprosiły również mniejszą grupę krajów do wysłania ekspertów na konferencję wstępną w Atlantic City w stanie New Jersey, aby opracować projekty propozycji na konferencję w Bretton Woods. Konferencja w Atlantic City odbyła się w dniach 15–30 czerwca 1944 r.
Konferencja odbyła się w dniach od 1 do 22 lipca 1944 roku. Podpisano porozumienia, które po ratyfikacji ustawodawczej przez rządy członkowskie ustanowiły Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).
Bitwa o Imphal miała miejsce w regionie wokół miasta Imphal, stolicy stanu Manipur w północno-wschodnich Indiach, od 8 marca do 3 lipca 1944 roku. Armie japońskie próbowały zniszczyć siły alianckie w Imphal i najechać Indie, ale zostały odparte do Birmy z ciężkimi stratami.
Po przybyciu do RAF Northolt 4 czerwca 1944 r. otrzymał oficjalne powitanie oraz list o treści: „Mój drogi generale! Witaj na tych brzegach, wkrótce nastąpią wielkie wydarzenia militarne!”.
Armia Czerwona zaatakowała siły niemieckie na Ukrainie i we wschodniej Polsce. Operacje rozpoczęły się 13 lipca 1944 roku i trwały 47 dni.
Alianci dokonali inwazji na północną Francję, która trwała od D-Day do połowy lipca 1944 roku. W rezultacie Niemcy wycofali się na wschód w stronę Paryża.
Banda Carità, specjalna jednostka utworzona w ramach 92. Legionu Czarnych Koszul, działała w Toskanii i Wenecji Euganejskiej. Stała się niesławna z powodu brutalnych represji, takich jak masakra na Piazza Tasso we Florencji w 1944 roku.
Głównym celem konferencji było osiągnięcie porozumienia w sprawie MFW. Istniał wystarczający konsensus, aby konferencja mogła również osiągnąć porozumienie w sprawie IBRD. Wymagało to przedłużenia konferencji z pierwotnej daty zakończenia 19 lipca 1944 roku do 22 lipca.
W latach 1939–1945 istniało wiele planów zamachu na Hitlera, z których niektóre były zaawansowane. Najbardziej znany, zamach z 20 lipca 1944 roku, pochodził z wewnątrz Niemiec i był przynajmniej częściowo napędzany rosnącą perspektywą klęski Niemiec w wojnie.
Goebbels i Speer nadal wywierali nacisk na Hitlera, aby przestawił gospodarkę na tryb wojny totalnej.
W 1944 roku Amerykanie wysłali specjalnego wysłannika dyplomatycznego, zwanego Misją Dixie, do Komunistycznej Partii Chin.
Japoński premier Hideki Tōjō podał się do dymisji 22 lipca 1944 roku.
23 lipca Goebbels został mianowany Pełnomocnikiem Rzeszy ds. Wojny Totalnej, odpowiedzialnym za maksymalizację siły roboczej dla Wehrmachtu i przemysłu zbrojeniowego kosztem sektorów gospodarki nieistotnych dla wysiłku wojennego.
Pierwszy duży obóz napotkany przez wojska alianckie, Majdanek, został odkryty wraz z komorami gazowymi przez nacierające wojska radzieckie 25 lipca 1944 roku.
Król Wiktor Emanuel zdymisjonował Mussoliniego 25 lipca i mianował marszałka Badoglio premierem. Badoglio rozpoczął negocjacje z aliantami, które doprowadziły do zawieszenia broni w Cassibile 3 września.
Sowieci utworzyli Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, aby kontrolować terytorium Polski i zwalczać polską Armię Krajową.
Żydzi dołączyli również do polskich sił, w tym do Armii Krajowej. Według Timothy'ego Snydera „w powstaniu warszawskim w sierpniu 1944 roku walczyło więcej Żydów niż w powstaniu w getcie warszawskim w kwietniu 1943 roku”.
Lotnisko i miasto Myitkyina zostały zdobyte przez aliantów.
6 sierpnia 1944 roku, w dniu znanym jako „Czarna Niedziela”, Gestapo przeprowadziło w Krakowie łapankę na młodych mężczyzn, aby stłumić tamtejsze powstanie, podobne do niedawnego powstania w Warszawie. Wojtyła uniknął aresztowania, ukrywając się w piwnicy domu swojego wuja przy ulicy Tynieckiej 10, podczas gdy niemieckie wojska przeszukiwały budynek powyżej. Tego dnia zabrano ponad osiem tysięcy mężczyzn i chłopców, a Wojtyła uciekł do Pałacu Arcybiskupiego, gdzie pozostał, dopóki Niemcy nie opuścili miasta.
22 czerwca japońskie dywizje otrzymały rozkaz ataku na miasto, co zapoczątkowało 48 dni oblężenia i obrony. Japończycy zdobyli miasto Hengyang w sierpniu.
Siły sowieckie zdobyły Karelię Wschodnią oraz Wyborg/Viipuri. Następnie jednak walki utknęły w martwym punkcie. Ofensywa trwała od 10 czerwca do 9 sierpnia 1944 roku.
Generał Charles de Gaulle i jego świta wyruszyli spod Łuku Triumfalnego w dół Pól Elizejskich do katedry Notre Dame na nabożeństwo dziękczynne po wyzwoleniu miasta w sierpniu 1944 roku.
12 sierpnia 1944 roku starszy brat Kennedy'ego, Joe Jr., pilot marynarki wojennej, zginął podczas ochotniczej, specjalnej i niebezpiecznej misji lotniczej. Jego wyładowany materiałami wybuchowymi samolot eksplodował, gdy bomby zdetonowały przedwcześnie podczas lotu nad kanałem La Manche.
Bitwa zakończyła się zniszczeniem większości sił niemieckich na zachód od Sekwany, co otworzyło armiom alianckim na froncie zachodnim drogę do Paryża i granicy francusko-niemieckiej. Bitwa trwała od 12 do 21 sierpnia.
Dwa miesiące później (15 sierpnia) miała miejsce inwazja na południową Francję, a kontrola nad siłami podczas inwazji na południu przeszła z AFHQ do SHAEF. Wielu uważało, że zwycięstwo w Europie nastąpi przed końcem lata, ale Niemcy nie skapitulowali przez prawie rok.
Operacja Dragoon (początkowo operacja Anvil) była kryptonimem operacji desantowej podczas inwazji aliantów na Prowansję (południowa Francja), która rozpoczęła się 15 sierpnia 1944 roku i zakończyła 14 września.
22 czerwca Sowieci rozpoczęli strategiczną ofensywę na Białorusi („operacja Bagration”), która niemal całkowicie zniszczyła niemiecką Grupę Armii Środek. Związek Radziecki zadał największą klęskę w historii niemieckiej wojskowości, niszcząc 28 z 34 dywizji Grupy Armii Środek i całkowicie przełamując niemiecką linię frontu. Bitwa zakończyła się 19 sierpnia 1944 roku.
20 sierpnia pozwolono mu wjechać do Paryża jako wyzwolicielowi w środku ogólnej euforii. Kilka dni wcześniej Niemcy siłą usunęli członków rządu Vichy i wywieźli ich do Niemiec.
Strategiczna ofensywa sowieckiej Armii Czerwonej we wschodniej Rumunii odcięła i zniszczyła znaczne siły niemieckie; ofensywa trwała 9 dni od rozpoczęcia 20 sierpnia 1944 roku.
21 sierpnia de Gaulle mianował swojego doradcę wojskowego, generała Marie-Pierre'a Koeniga, gubernatorem Paryża.
Zamach stanu przeprowadzony przez króla Rumunii Michała I 23 sierpnia 1944 roku.
25 czerwca, zanim Niemcy zostali wyparci z Paryża, niemiecka flaga została zastąpiona Trikolorą przez dwóch mężczyzn z Francuskiego Muzeum Marynarki Wojennej, którzy o włos wyprzedzili trzech ludzi pod wodzą Luciena Sarnigueta, który opuścił Trikolorę 13 czerwca 1940 roku, gdy Paryż upadł pod naporem Niemców.
