1817 تا حال
Worldwide
دوچرخه، که به آن بایک یا سایکل نیز میگویند، یک وسیله نقلیه تکمسیره با نیروی انسانی یا موتوری و پدالی است که دارای دو چرخ متصل به یک بدنه است که یکی پشت دیگری قرار دارد. به راکب دوچرخه، دوچرخهسوار میگویند.
در سال ۱۸۱۷، بارون کارل فون درایس آلمانی، کارمند دولت دوک بزرگ بادن در آلمان، «Laufmaschine» (به آلمانی به معنای «ماشین دویدن») خود را اختراع کرد. این اولین ادعای قابل اثبات برای یک دوچرخه کاربردی بود که توسط مطبوعات به انگلیسی Draisine یا به فرانسوی draisienne نامیده شد. در همان سال، درایس ماشین خود را در مانهایم به عموم معرفی کرد.
در سال ۱۸۱۸، کارل فون درایس طرح خود را ثبت کرد که اولین ماشین دوچرخ، قابل هدایت و با نیروی انسانی بود که از نظر تجاری موفق شد و معمولاً به آن ولوسیپد میگفتند و با نامهای مستعار اسب سرگرمی یا اسب دندی شناخته میشد. این وسیله در ابتدا در آلمان و فرانسه تولید میشد.
در تابستان ۱۸۱۹، «اسب سرگرمی» تا حدی به لطف مهارتهای بازاریابی جانسون و حفاظت بهتر از حق اختراع، به یک مد و تب و تاب در جامعه لندن تبدیل شد.
سوارکاران در لندن چکمههای خود را به طرز شگفتآوری سریع فرسوده میکردند و مد سواری با اسب دندی (دوچرخه) در عرض یک سال به پایان رسید. در سال ۱۸۱۹، پس از اینکه سوارکاران در پیادهروها جریمه دو پوندی شدند.
در سال ۱۸۳۹، اولین وسیله نقلیه دوچرخ با نیروی مکانیکی ممکن است توسط کرکپاتریک مکمیلان، آهنگر اسکاتلندی ساخته شده باشد، اگرچه این ادعا اغلب مورد مناقشه است. برادرزادهاش بعداً ادعا کرد که عمویش یک طرح دیفرانسیل عقب با استفاده از پدالهای میانی متصل به میلههایی به میللنگ عقب، مشابه سیستم انتقال قدرت لوکوموتیو بخار، ابداع کرده است.
کرکپاتریک مکمیلان همچنین با اولین مورد ثبتشده تخلف ترافیکی دوچرخهسواری مرتبط است، زمانی که یک روزنامه گلاسگو در سال ۱۸۴۲ تصادفی را گزارش کرد که در آن یک «آقای ناشناس از دامفریسشایر... سوار بر یک ولوسیپد... با طراحی مبتکرانه» دختری کوچک را در گلاسگو زیر گرفت و پنج شیلینگ جریمه شد.
اگرچه از نظر فنی بخشی از تاریخ دوچرخ («دوچرخه») نیست، دهههای ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۰ شاهد پیشرفتهای بسیاری در مورد وسایل نقلیه با نیروی انسانی بود که اغلب از فناوریهای مشابه درایزین استفاده میکردند، حتی اگر ایده یک طرح دوچرخ کارآمد که نیاز به حفظ تعادل توسط راکب داشت، رد شده بود. این ماشینهای جدید دارای سه چرخ (سهچرخه) یا چهار چرخ (چهارچرخه) بودند و در طرحهای بسیار متنوعی با استفاده از پدال، رکاب و هندل دستی عرضه میشدند، اما این طرحها اغلب از وزن زیاد و مقاومت غلتشی بالا رنج میبردند. با این حال، ویلارد سایر در دوور با موفقیت مجموعهای از وسایل نقلیه چهارچرخ با پدال را تولید کرد و در دهه ۱۸۵۰ آنها را به سراسر جهان صادر کرد.
در سال ۱۸۵۳، بار دیگر آلمان مرکز نوآوری بود، زمانی که فیلیپ موریتز فیشر، که از ۹ سالگی برای رفتن به مدرسه از درایزین استفاده میکرد، اولین دوچرخه با پدال را اختراع کرد. Tretkurbelfahrrad سال ۱۸۵۳ هنوز حفظ شده و در موزه شهرداری در شواینفورت در معرض دید عموم قرار دارد.
در اوایل دهه ۱۸۶۰، آهنگری به نام پیر میشو، علاوه بر تولید قطعات برای صنعت کالسکه، در مقیاس کوچکی «ولوسیپد پدالی» تولید میکرد. او با افزودن یک میللنگ مکانیکی با پدال روی چرخ جلوی بزرگتر، طراحی دوچرخه را به مسیر جدیدی برد. برادران ثروتمند الیویه، امه و رنه، در آن زمان دانشجوی پاریس بودند و این کارآفرینان جوان و زیرک، ماشین جدید را به کار گرفتند.
دیوید وی. هرلیهی، مورخ دوچرخه، مستند میکند که لالمان ادعا کرده است که دوچرخه پدالی را در سال ۱۸۶۳ در پاریس ساخته است. او در سال ۱۸۶۲ کسی را دیده بود که سوار درایزین است و سپس در ابتدا به فکر اضافه کردن پدال به آن افتاد. این یک واقعیت است که او اولین و تنها حق اختراع برای دوچرخه پدالی را در سال ۱۸۶۶ در ایالات متحده ثبت کرد. نقشه حق اختراع لالمان ماشینی را نشان میدهد که دقیقاً شبیه درایزین جانسون است، اما با پدالها و میللنگهای چرخشی که به توپی چرخ جلو متصل شدهاند، و یک تکه آهن نازک روی بدنه که به عنوان فنر برای حمایت از صندلی عمل میکند تا سواری کمی راحتتر شود.
در ژوئیه ۱۸۶۵، لالمان پاریس را ترک کرد، از اقیانوس اطلس گذشت، در کنتیکت ساکن شد و ولوسیپد را ثبت اختراع کرد و تعداد اختراعات و حق امتیازهای مرتبط در ایالات متحده افزایش یافت. محبوبیت این ماشین در هر دو سوی اقیانوس اطلس رشد کرد و تا سال ۱۸۶۸-۶۹، تب ولوسیپد در مناطق روستایی نیز قوی بود.
در سال ۱۸۶۵، برادران اولیویه، ایمه و رنه، تنها در هشت روز با ولوسیپد از پاریس به آوینیون سفر کردند. آنها پتانسیل سودآوری تولید و فروش این ماشین جدید را تشخیص دادند.
در سال ۱۸۶۸ رولی ترنر، نماینده فروش شرکت چرخ خیاطی کاونتری، که به زودی به شرکت ماشینسازی کاونتری تبدیل شد، یک دوچرخه میشو را به کاونتری انگلستان آورد. عمویش، جوزایا ترنر، و شریک تجاریاش جیمز استارلی از این به عنوان پایهای برای «مدل کاونتری» در آنچه اولین کارخانه دوچرخهسازی بریتانیا شد، استفاده کردند.
آنها به همراه دوستشان ژرژ دو لا بوگلیز، در سال ۱۸۶۸ شراکتی را با پیر میشو به نام «میشو و شرکا» (Michaux et Cie) تشکیل دادند و از استفاده از نام خانوادگی اولیویه اجتناب کردند و پشت صحنه ماندند تا مبادا این سرمایهگذاری با شکست مواجه شود.
در سال ۱۸۶۹، اولین تولیدکننده مستند دوچرخهای میلهای، یعنی دوچرخههای رکابی، توماس مککال از کیلمارناک بود. این طرح از ولوسیپد میللنگ جلوی فرانسوی از نوع لالمان/میشو الهام گرفته شده بود.
چندین اختراع پس از ولوسیپد توسط پیر میشو و پیر لالمان با استفاده از دیفرانسیل عقب دنبال شد که معروفترین آنها ولوسیپد میلهای توسط توماس مککال اسکاتلندی در سال ۱۸۶۹ است.
در سال ۱۸۶۹، چرخهای دوچرخه با پرههای سیمی توسط اوژن مایر از پاریس ثبت اختراع شد.
با وجود داشتن سهم بازار قوی، جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ بازار ولوسیپد را در فرانسه نابود کرد.
استخوانلرزان، نام رایج دوچرخه در آن زمان در آمریکا، تنها دوره کوتاهی از محبوبیت را در ایالات متحده تجربه کرد که تا سال ۱۸۷۰ به پایان رسید. در میان مورخان دوچرخه درباره دلیل شکست آن در ایالات متحده بحث وجود دارد، اما یک توضیح این است که سطح جادههای آمریکا بسیار بدتر از جادههای اروپایی بود و راندن این وسیله در این جادهها به سادگی بسیار دشوار بود.
در آغاز دهه ۱۸۷۰، دوچرخه بلند گسترش منطقی استخوانلرزان بود؛ به طوری که چرخ جلو بزرگتر شد تا سرعت بیشتری فراهم کند (که با اندازه طول پای داخلی دوچرخهسوار محدود میشد)، چرخ عقب کوچکتر شد و بدنه سبکتر ساخته شد. اوژن مایر فرانسوی، مخترع پرههای چرخ در دوچرخه، اکنون توسط ICHC به جای جیمز استارلی به عنوان پدر دوچرخه بلند شناخته میشود.
تا سال ۱۸۷۵، دوچرخههای چرخبلند در فرانسه محبوب میشدند، اگرچه استفاده از آنها به کندی گسترش مییافت.
در ایالات متحده، اهالی بوستون مانند فرانک وستون شروع به واردات دوچرخه در سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸ کردند و آلبرت آگوستوس پوپ تولید دوچرخههای چرخبلند «کلمبیا» خود را در سال ۱۸۷۸ آغاز کرد و کنترل تقریباً تمام حق اختراعات مربوطه را، با شروع از حق اختراع سال ۱۸۶۶ لالمون، به دست گرفت. پوپ حق امتیاز (هزینه مجوز) را که مالکان قبلی حق اختراع دریافت میکردند کاهش داد و رقبای خود را به دلیل حق اختراع به دادگاه کشاند. دادگاهها از او حمایت کردند و رقبا یا حق امتیاز (۱۰ دلار برای هر دوچرخه) را پرداخت کردند یا او آنها را مجبور به تعطیلی کسبوکارشان کرد.
در سال ۱۸۸۰، جی. دابلیو. پرسی دوچرخه چرخبلند «ستاره آمریکایی» را اختراع کرد که چرخ جلوی کوچکتر آن برای کاهش دفعات «سقوط از جلو» طراحی شده بود.
تا سال ۱۸۸۴، دوچرخههای چرخبلند و سهچرخهها در میان گروه کوچکی از طبقه متوسط رو به بالا در هر سه کشور نسبتاً محبوب بودند که بزرگترین گروه در انگلستان بود. استفاده از آنها به بقیه جهان نیز گسترش یافت، که عمدتاً به دلیل گستردگی امپراتوری بریتانیا بود.
جان کمپ استارلی، برادرزاده جیمز، اولین دوچرخه ایمن موفق به نام «روور» را در سال ۱۸۸۵ تولید کرد که هرگز آن را ثبت اختراع نکرد. این دوچرخه دارای یک چرخ جلوی قابل هدایت با زاویه کستر قابل توجه، چرخهای هماندازه و انتقال زنجیر به چرخ عقب بود.
در ۱۰ اکتبر ۱۸۸۹، آیزاک آر. جانسون، مخترع آفریقایی-آمریکایی، حق اختراع خود را برای یک دوچرخه تاشو ثبت کرد - اولین دوچرخهای که دارای بدنه الماسی مدرن و قابل تشخیص بود، الگویی که هنوز در دوچرخههای قرن بیست و یکم استفاده میشود.
نسخه زنانه طراحی رودستر تا دهه ۱۸۹۰ کاملاً جا افتاده بود. این مدل به جای بدنه الماسی مدل مردانه، دارای بدنهای با قابلیت عبور آسان (step-through) بود تا بانوان با لباسها و دامنهای خود بتوانند به راحتی سوار دوچرخه شوند و رکاب بزنند، و معمولاً با محافظ دامن عرضه میشد تا از گیر کردن دامن و لباس در چرخ عقب و پرهها جلوگیری شود.
تا دهه ۱۸۹۰، دوچرخهسواری همچنان در انحصار افراد مرفه شهری و عمدتاً مردان بود. این نمونهای از مصرف تظاهری بود.
در سال ۱۸۹۳، دوچرخه خوابیده اختراع شد که دوچرخهای است که دوچرخهسوار را در وضعیت تکیهداده و خوابیده قرار میدهد. اکثر دوچرخهسواران دوچرخههای خوابیده این نوع طراحی را به دلایل ارگونومیک انتخاب میکنند: وزن دوچرخهسوار به راحتی در سطح بزرگتری توزیع میشود و توسط کمر و باسن حمایت میشود.
به احتمال زیاد اولین دوچرخه برقی در سال ۱۸۹۷ توسط هوسیا دابلیو. لیبی در انگلستان ساخته شد.
به دلیل اختراع اتومبیل، دوچرخهسواری بین سالهای ۱۹۰۰ و ۱۹۱۰ در ایالات متحده به شدت کاهش یافت، زیرا اتومبیلها به وسیله حملونقل ترجیحی تبدیل شدند.
دوچرخهها به تکامل خود برای پاسخگویی به نیازهای متنوع دوچرخهسواران ادامه دادند، زیرا دندههای شانژمان (سیستم انتقال با نسبت متغیر که معمولاً در دوچرخهها استفاده میشود و شامل یک زنجیر، چندین چرخدنده با اندازههای مختلف و مکانیزمی برای حرکت زنجیر از یک چرخدنده به دیگری است) بین سالهای ۱۹۰۰ و ۱۹۱۰ در فرانسه در میان گردشگران دوچرخهسوار توسعه یافت و به مرور زمان بهبود یافت.
در سال ۱۹۳۴، اتحادیه جهانی دوچرخهسواری به درخواست صنعت دوچرخههای معمولی، دوچرخههای خوابیده را از تمام اشکال مسابقات رسمی ممنوع کرد، پس از آنکه فرانسیس فورِ نسبتاً ناشناخته، قهرمان جهان هنری لوموان را شکست داد و رکورد یکساعته اسکار اگ را با نیم مایل اختلاف هنگام راندن «ولاکار» موشه شکست.
در طول دومین جنگ چین و ژاپن، ژاپن از حدود ۵۰,۰۰۰ سرباز دوچرخهسوار استفاده کرد. در کارزار مالایا نیز از دوچرخههای بسیاری استفاده شد. ژاپنیها به دلیل فراوانی دوچرخه در میان جمعیت غیرنظامی، دوچرخهها را از آنها مصادره کردند. سربازان دوچرخهسوار ژاپنی هم از نظر سرعت و هم از نظر ظرفیت حمل کارآمد بودند، زیرا میتوانستند ۳۶ کیلوگرم تجهیزات حمل کنند، در حالی که یک سرباز معمولی بریتانیایی میتوانست ۱۸ کیلوگرم حمل کند.
واحدهای «فولکسگرنادیر» آلمان هر کدام یک گردان پیادهنظام دوچرخهسوار داشتند. در تهاجم به لهستان، بسیاری از پیشاهنگان دوچرخهسوار دیده شدند که هر گروهان دوچرخهسوار از ۱۹۶ دوچرخه و ۱ موتورسیکلت استفاده میکرد. تا سپتامبر ۱۹۳۹، ۴۱ گروهان دوچرخهسوار بسیج شده بودند.
اگرچه دوچرخههای چندسرعته تا آن زمان به طور گسترده شناخته شده بودند، اکثر یا تمام دوچرخههای نظامی مورد استفاده در جنگ جهانی دوم تکسرعته بودند. دوچرخهها توسط چتربازان در طول جنگ برای کمک به حملونقل استفاده میشدند که باعث ایجاد اصطلاح «دوچرخههای بمبافکن» برای اشاره به هواپیماهای آمریکایی شد که دوچرخهها را برای استفاده سربازان پرتاب میکردند.
در اواسط قرن، سبک غالب دوچرخهای به نام «مسابقهای» وجود داشت. دوچرخههای سبکتر با ترمزهای دستی، لاستیکهای باریکتر و سیستم دنده توپی سهسرعته که اغلب از انگلستان وارد میشد، برای اولین بار در اواخر دهه ۱۹۵۰ در ایالات متحده محبوب شدند.
«کبوتر پرنده» در خط مقدم پدیده دوچرخه در جمهوری خلق چین قرار داشت. این وسیله نقلیه، شکل مورد تایید دولت برای حملونقل بود. در طول دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، لوگوی آن مترادف با تقریباً تمام دوچرخههای موجود در کشور شد.
در بریتانیا، محبوبیت دوچرخههای جادهای کاربردی در اوایل دهه ۱۹۷۰ به طور قابل توجهی کاهش یافت، زیرا رونق دوچرخهسواری تفریحی باعث شد تولیدکنندگان بر دوچرخههای اسپرت سبکوزن (۱۰ تا ۱۴ کیلوگرم (۲۳ تا ۳۰ پوند)) و مقرونبهصرفه با دنده شانژمان تمرکز کنند که در واقع نسخههای کمی تغییریافته از دوچرخههای مسابقهای آن دوران بودند.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، زمانی که نوجوانان از قهرمانان موتورکراس خود با دوچرخههایشان تقلید میکردند، دوچرخههای BMX که دوچرخههایی با طراحی ویژه و معمولاً دارای چرخهای ۱۶ تا ۲۴ اینچی (استاندارد آن چرخ ۲۰ اینچی است) بودند، در ایالت کالیفرنیا پدید آمدند. مستند مسابقات موتورسواری سال ۱۹۷۱ با عنوان «در هر یکشنبه» (On Any Sunday) به طور کلی به عنوان الهامبخش این جنبش در سطح ملی در ایالات متحده شناخته میشود، زیرا در صحنه آغازین آن، بچهها در حال دوچرخهسواری با Schwinn Sting-Ray در مسیرهای ناهموار نشان داده میشوند.
در سال ۱۹۸۱، اولین دوچرخه کوهستان تولید انبوه در ایالات متحده ظاهر شد که برای استفاده در خارج از جادههای آسفالت و در سطوح مختلف طراحی شده بود. این دوچرخه بلافاصله به موفقیت رسید و در طول دهه ۱۹۸۰ به سرعت از قفسههای فروشگاهها به فروش رفت؛ محبوبیت آنها با نوآوری دوچرخهسواری در تمام سطوح و تمایل فزاینده شهرنشینان برای فرار از محیط اطراف خود از طریق دوچرخهسواری کوهستان و سایر ورزشهای هیجانی افزایش یافت.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، شرکت سوئدی Itera نوع جدیدی از دوچرخه را اختراع کرد که کاملاً از پلاستیک ساخته شده بود. این یک شکست تجاری بود.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، Flying Pigeon بزرگترین تولیدکننده دوچرخه در کشور بود که در سال ۱۹۸۶، ۳ میلیون دستگاه دوچرخه فروخت. مدلهای تکسرعته سیاه ۲۰ کیلویی آن در میان کارگران محبوب بود و برای تهیه یکی از آنها لیست انتظاری چندین ساله وجود داشت، و حتی در آن زمان هم خریداران علاوه بر هزینه خرید، که برای اکثر کارگران حدود چهار ماه حقوق بود، به «گوانشی» (رابطه) خوب نیاز داشتند.
تا سال ۱۹۹۰، دوچرخه جادهای تقریباً از بین رفته بود، در حالی که فروش سالانه دوچرخه در بریتانیا به رکورد تاریخی ۲.۸ میلیون دستگاه رسید که تقریباً همه آنها مدلهای کوهستان و جادهای/اسپرت بودند.
تا سال ۲۰۰۰، فروش دوچرخههای کوهستان بسیار فراتر از دوچرخههای مسابقهای، اسپرت/مسابقهای و تورینگ رفته بود.
در دهه ۲۰۰۰، طراحی دوچرخهها با افزایش تعداد دوچرخهسواران تفریحی، معمولی و کسانی که برای رفتوآمد از دوچرخه استفاده میکنند، به سمت تخصصیتر شدن پیش رفته است. برای این گروهها، صنعت با دوچرخه هیبریدی پاسخ داد که گاهی اوقات به عنوان دوچرخه شهری، دوچرخه کراس یا دوچرخه رفتوآمد بازاریابی میشود. دوچرخههای هیبریدی عناصر دوچرخههای مسابقهای جادهای و کوهستان را ترکیب میکنند، اگرچه این اصطلاح برای طیف گستردهای از انواع دوچرخه به کار میرود.
